Overweging van de dag

“Soms is de Camino geen strijd tegen de kilometers,
maar een oefening in aanvaarden, volhouden
en samen blijven stappen.” 👣☀️

Vandaag werd een echte Camino-dag.
Zwaar, warm, druk… maar tegelijk ook mooi en bijzonder.

We stonden vroeg op: om 6:00u liep de wekker af. Zoals elke ochtend werden de rugzakken opnieuw ingepakt en klaargezet voor Jacotrans. Om 6:45u zaten we aan het ontbijt. Ik hield het sober met enkele toasts met confituur, Jeannine koos voor een stukje cake.

Voor we vertrokken schreef ik nog een dankwoord in het gastenboek voor Monica van ons Hostal. Daarnaast lieten we ook een klein briefje achter voor Hansje en Grietje, om hen te bedanken voor de aangename babbel van gisteren. Twee warme vrouwen die we niet snel zullen vergeten.

Om 7:15u trokken we de deur achter ons dicht, hopend om zoveel mogelijk kilometers af te leggen vóór de volle hitte van de dag. Jeannine legde tijdens mijn ontbijt de zonsopgang vast — zacht ochtendlicht boven Galicië.

Al snel merkten we opnieuw hoeveel volk hier nu onderweg is. Vanaf Sarria verandert de Camino echt. Je bent nooit meer alleen. Dat vraagt wat aanpassing. Vooral de luidruchtige groepen — vaak jonge Italianen die pas gestart zijn — zorgen soms voor een heel andere sfeer. Maar goed… ook dat hoort blijkbaar bij deze laatste honderd kilometer. Misschien worden oordopjes binnenkort een vast onderdeel van onze uitrusting. 😊

Het parcours bleef ondertussen stevig golven:
bergop, bergaf,
weer omhoog,
weer omlaag…
en dat bijna onafgebroken tot aan Portomarín.

Onderweg zagen we opnieuw koeien die naar de weiden werden geleid. Heel landelijk allemaal.

Ook passeerden we de typische Galicische “hórreos”: verhoogde voorraadkasten waarin vroeger graan, maïs en aardappelen droog en veilig werden bewaard, beschermd tegen vocht en ongedierte. Een mooi stukje plaatselijke traditie.

We hielden onderweg enkele keren halt voor een drankje en een sanitaire stop.

Aan de mijlpaal van de laatste 100 kilometer naar Santiago was het letterlijk aanschuiven voor een foto. Iedereen wil dat symbolische moment natuurlijk vastleggen.

Verder zagen we nog een grote hagedis langs het pad en zelfs enkele kabouterhuisjes tussen het groen. Alleen… niemand thuis vandaag. Blijkbaar werkdag voor de kabouters. 😊

De aankomst in Portomarín moesten we verdienen:
eerst een lange afdaling naar de rivier,
dan de ellenlange brug oversteken,
en daarna… natuurlijk opnieuw trappen omhoog naar de toegangspoort van de stad.

Rond 15:00u genoten we eindelijk van ons middagmaal. Zo vermoeid waren we dat Jeannine tijdens het eten zelfs even indommelde aan tafel. Dat zegt genoeg over deze etappe.

Officieel stapten we vandaag 21,6 km,
maar in werkelijkheid wordt dat altijd meer.
Jeannine klokte af op maar liefst 32.947 stappen en ik op 32.932. 👣

De cijfers van vandaag:

• 23,39 km totaal afgelegd
• 22,69 km geregistreerde wandeltocht
• 4u46 effectieve wandeltijd
• 6u51 onderweg
• gemiddeld tempo: 4,76 km/u
• gemiddelde hartslag: 90 bpm
• meer dan 2.000 actieve kcal

Nu zitten we op onze kamer dit verslag te schrijven, terwijl buiten de sfeer ondertussen wat weg heeft van een Vlaamse kermis. Veel geroezemoes, muziek en leven op straat.

Straks bellen we nog naar Jacotrans voor het bagagetransport van morgen. We gaan ook nog naar de pelgrimsmis van 19:00u…

en daarna? Wellicht gewoon een ijsje. Dat hebben we verdiend. 🍦

Maar vooral:
dit was een zware etappe,
en we hebben ze samen opnieuw afgewerkt.
Daar mogen we best een beetje fier op zijn. 👣☀️

Tot morgen vrienden👋👣

Jeannine en Tuur,

En terwijl we dit verslag online zetten, breekt hier net een warmte-onweder los met klank en lichtspel en veel regen…