“Na de rust zetten we weer aan, niet om te forceren, maar om opnieuw ons ritme te vinden”
Eerst en vooral: Aan alle moeders! Een gelukkige Moederdag !!! 💐
Na onze rustdag in Astorga trokken we vanmorgen opnieuw de Camino op. Hoewel de afstand vandaag beperkt bleef, vertrokken we toch al om 08:30u. De weersvoorspellingen voorspelden regen vanaf de late voormiddag, maar zoals wel vaker op de Camino trok het weer zich weinig aan van de planning. Reeds bij vertrek kregen we motregen over ons heen, afgewisseld met korte opklaringen.
Astorga zelf was deze ochtend opvallend levendig. In de stad waren de voorbereidingen bezig voor een sportevenement — wellicht een loopwedstrijd — waardoor er overal beweging en activiteit was. Na het ontbijt verlieten we daarom vrij snel de stad.
De opbouw op het marktplein voor de sportactiviteit
De eerste kilometers liepen nog langs gewone wegen, maar geleidelijk veranderde het landschap volledig. De uitgestrekte landbouwvlaktes van de voorbije dagen maakten plaats voor lage bosbouw, groenere heuvels en een veel ruwer decor. Ook het gevoel onderweg veranderde mee.
Onderweg viel ons vooral de heerlijke geur van jonge wilde tijm op die langs de paden groeide. Soms zijn het precies die kleine dingen die onverwacht veel rust brengen tijdens het stappen.
We waren niet alleen op pad
Vandaag merkten we voor het eerst opnieuw duidelijk dat we aan hoogte winnen. In Santa Catalina de Somoza bevinden we ons nu op ongeveer 980 meter hoogte. Morgen wacht alweer een zwaardere klim richting 1.420 meter.
Gelukkig bereikten we onze bestemming al rond 11:30u en mochten we meteen binnen in ons gastverblijf. Een geluk, want ondertussen valt de regen hier met bakken uit de lucht.
Een grappig ventjelacht ons toeHier ook een ooievaarsgezinnetje
Hopelijk toont de Camino morgen een iets vriendelijker gezicht.
In onze B&B Via Avis werden we vriendelijk onthaald door de gastheer Carlos. Hij toonde ons onze kamer (in het teken van de Uil) en de rest van de fraaie infrastructuur…. Waarom hij onze kamer de Uilenkamer noemde: toen hij deze oude en vervallen boerderij kocht huisde er in deze stal een Uilenfamilie… vandaar!
De inkomhalDe binnenkoerOnze slaapkamer LechvzaDe badkamerDe wastafelDe gemeenschappelijke zithoekDe gemeenschappelijke keukenEen blik op het landschapHet Uilenthema in onze slaapkamer
Terwijl Jeannine wat moet opletten voor een beginnende verkoudheid en de vermoeidheid vandaag toch meer voelbaar was, besef ik zelf vooral hoe dankbaar ik momenteel ben.
Mijn eigen verkoudheid lijkt stilaan weg te ebben en ook de lage rugpijn die enkele dagen geleden opnieuw kwam opzetten, is opmerkelijk verdwenen. Misschien is daar een eenvoudige verklaring voor. Misschien ook niet.
Maar gisteren, tijdens de misviering en de communie in de kathedraal van Astorga, voelde ik voor het eerst opnieuw echte rust in lichaam en geest. Soms zijn er onderweg van die momenten die moeilijk uit te leggen zijn, maar waarvoor alleen dankbaarheid overblijft.
Het uittreksel van vandaag uit ons Roadbook
Gegevens van de dag
Afstand: 9,18 km
Stappen Tuur: 14.993
Stappen Jeannine: 15.558
Hoogte bestemming: 980 m
Weer: motregen, opklaringen en later hevige regen
Sfeer: rustig, natuurgevoel, overgang naar de bergen
En eerlijk? Dat kortere traject vandaag was waarschijnlijk verstandig. Morgen richting Cruz de Ferro en hoger terrein kan het weer en de vermoeidheid sneller doorwegen. 👣
Na regen……komt zonneschijnMet slechts enkele ogenblikken verschil!
“Vandaag lopen we niet verder, maar laten we de weg in ons dieper verdergaan.”
Na de natte en koude etappe van gisteren voelde deze eerste rustdag in Astorga als een welgekomen adempauze. Buiten bleef het regenachtig en fris, maar vandaag hoefden we geen kilometers te stappen. Geen rugzak op de schouders, geen vertrekuur, geen lange rechte wegen voor ons uit. Alleen even vertragen.
De majestueuze kathedraal van Astorga
De ochtend verliep rustig. We trokken naar de kathedraal van Astorga waar we nog het laatste deel van de misviering konden meemaken. Het deed deugd om gewoon even neer te zitten in de stilte van die grote ruimte, tussen reizigers, pelgrims en inwoners van de stad. Geen haast vandaag… alleen aanwezig zijn.
Het mooie hoogaltaar
Daarna lieten we onze credentials afstempelen aan de kathedraal en wandelden we nog wat door de stad. Tussen de regenbuien door deden we enkele kleine aankopen en genoten we vooral van het feit dat we vandaag gewoon mochten rondkijken zonder nog een einddoel te moeten bereiken.
MuurschilderingMuurschilderingDe kerk van Sancta MarthaDe kerk van Sancta MarthaPalacio de GaudiPalacio de GaudiWaar de tijd bleef stillestaanGemeentehuis Astorga
’s Middags kwamen we opnieuw terecht in hetzelfde restaurant als gisteren. De porties bleken opnieuw typisch Spaans royaal te zijn 😄 We kozen voor een Caesarsalade met Patatas Bravas. Lekker, hartig en eigenlijk veel te veel… maar na weken Camino leert een mens toch vooral genieten van zulke eenvoudige momenten van rust en comfort.
“Oeps, das veel…”
Astorga zelf straalt iets bijzonders uit op een regenachtige dag. Oude gebouwen, natte straatstenen, pelgrims die schuilen onder portieken en overal die rustige Camino-sfeer die moeilijk uit te leggen is aan wie het nooit heeft meegemaakt.
Even stilstaan:
Tijdens deze rustdag dwaalden onze gedachten ook af naar een vraag die onderweg steeds vaker terugkomt:
Wat drijft mensen toch om deze eeuwenoude weg naar Compostela te gaan?
Eeuwenlang trekken mensen vanuit alle richtingen van Europa naar hetzelfde eindpunt. Maar vandaag komen pelgrims uit de hele wereld: – Aziaten, – Amerikanen, – Australiërs, – Nieuw-Zeelanders, – Afrikanen…
Mensen met totaal verschillende talen, culturen, geloven en levensverhalen stappen uiteindelijk allemaal richting dat ene punt in Noordwest-Spanje.
En dan wordt de vraag bijna nog groter:
Waarom?
Waarom voelen zoveel mensen zich geroepen om duizenden kilometers te reizen om daarna vrijwillig:
te stappen in regen en wind,
met pijnlijke voeten,
met een rugzak,
zonder luxe,
en vaak zelfs zonder precies te kunnen uitleggen waarom ze het doen?
Misschien omdat de Camino iets raakt dat universeel menselijk is.
Een verlangen dat blijkbaar overal bestaat:
naar eenvoud,
naar stilte,
naar vertraging,
naar betekenis,
naar verbondenheid,
naar loskomen van de drukte van de wereld.
In een tijd waarin alles sneller, voller en luidruchtiger wordt, kiezen mensen hier vrijwillig voor het tegenovergestelde: traagheid, eenvoud, ontmoeting, en het ritme van hun eigen stappen.
Misschien begint de Camino als een reis naar Santiago, maar verandert hij onderweg langzaam in een tocht naar binnen, naar ons diepste ik.
Want stap voor stap vallen onderweg veel dingen weg: de drukte, de overvloed, de haast, de schijn van belangrijkheid.
Wat overblijft zijn eenvoudige dingen: een weg, een rugzak, vermoeide voeten, regen, zon, een gesprek, een groet, de intenties die men heeft meegekregen, een gedeelde stilte.
En misschien schuilt net daarin de grote aantrekkingskracht van Compostela: niet alleen het aankomen op een plaats, maar het verlangen van mensen om onderweg opnieuw iets wezenlijks terug te vinden dat in het gewone leven vaak verloren raakt.
Vandaag draaide niet om afstand of prestaties. Vandaag draaide om herstellen. Even mijmeren en op adem komen. En dankbaar beseffen hoe ver we samen al geraakt zijn.
Gegevens van de dag
Type dag: Eerste rustdag
Locatie: Astorga
Weer: Koud, regenachtig en wisselvallig
Sfeer: Rustig, herstellend, bezinnend en dankbaar
Stappen: beperkt stadswandelen (6.820 stappen)
Hoogtepunt van de dag: De kathedraal, de rust en even nergens meer naartoe moeten.
“Vandaag brengen onze stappen ons naar een plek om te pauzeren; ook dat hoort bij De Weg!”
De dag begon sober en stil in Hospital de Órbigo. Na een goede nachtrust en een eenvoudig ontbijt bij gastvrouw Marina maakten we ons klaar voor vertrek.
Buiten hing een grijze hemel over de Camino en we waren de historische brug nog niet over of het werd duidelijk dat regen vandaag onze tochtgenoot zou worden.
Zoals gisteren werd de rugzak van Jeannine opnieuw via Jacotrans doorgestuurd naar Astorga, wat onderweg toch wat extra comfort gaf. Binnen enkele minuten na vertrek zaten we al in onze poncho’s. De wegen lagen nat, de lucht zwaar en de horizon leek soms helemaal te verdwijnen achter regen en mist.
Toch had deze etappe iets bijzonders.
De lange rechte wegen richting Astorga gaven een bijna eindeloos perspectief. Pelgrims verschenen als kleine silhouetten in de verte, ieder met zijn eigen ritme, zijn eigen strijd en gedachten. De regen maakte alles stiller. Minder gesprekken. Meer stappen. Meer nadenken.
Onderweg passeerden we verschillende monumenten en pelgrimsbeelden die als stille wachters langs de Camino stonden.
Het grote kruis boven Astorga gaf voor het eerst het gevoel dat de stad echt dichtbij kwam.
Even later verscheen ook de kathedraal aan de horizon — nog ver weg, maar duidelijk zichtbaar tussen regen en wolken. Dat moment gaf nieuwe moed.
De laatste kilometers voelden zwaarder aan. Nat, vermoeid en met stijgende wegen richting de stad trokken we verder.
Maar tegelijk groeide ook het besef: opnieuw een etappe afgewerkt. Op eigen tempo. Samen.
Bij het overschrijden van de Hogesnelheidslijn werd ook onze graad van hoogtevrees getest…
En dan plots: het bord “Camino de Santiago – Astorga”.
Zo’n eenvoudig bord, maar toch een moment van echte opluchting. De selfie daar zegt waarschijnlijk meer dan woorden kunnen uitleggen: vermoeidheid, regen, doorzetting… maar ook tevredenheid.
Astorga verwelkomde ons met natte straten, pelgrimsbeelden, oude gebouwen en uiteindelijk ook met iets waar elke pelgrim na zo’n dag van droomt: warmte en rust.
Ons verblijf bleek een echte meevaller. Een modern, licht en comfortabel appartement waar we eindelijk konden opdrogen en even gewoon stil worden. Na een warme douche voelde alles meteen anders.
Ons middagmaal namen we omstreeks 15:15u in het enige opengebleven restaurant… alle anderen sluiten hier onverbiddelijk om 15:00u en openen pas terug om 19:30u. We kozen voor een stevige maaltijd. Eenvoudig misschien, maar na een regenachtige Camino-dag smaakt zoiets als een feestmaal. Een halve gegrilde kip met frieten voor Jeannine, een mooie steak voor mij… en vooral het gevoel dat we weer energie hadden opgebouwd voor wat nog komt.
Bijzonder mooi was ook de grote muurschildering in de stad: een oudere man met wijn en hammen — alsof Castilië en León zelf ons welkom heetten.
En na het middagmaal kwam de zon er even toch wel door…
Deze etappe was geen spectaculaire bergtocht. Geen zonovergoten ansichtkaartendag. Maar misschien net daarom een echte Camino-dag.
Een dag van regen, stappen, volhouden en aankomen. En uiteindelijk ook: dankbaar mogen rusten in Astorga.
Het uittreksel Stapdag 94 uit ons Roadbook 2026
Cijfers van de dag
Stappen Tuur: 25.458
Stappen Jeannine: 26.540
Afstand: 16,2 km
Traject: Hospital de Órbigo → Astorga
Weer: koud en veel neerslag in alle intensiteiten
Deze vierde stapdag van dit deel is weer ten einde.
Morgen dus rustdag hier in Astorga! Maar een verslag daarover krijgt je toch!
“Vandaag dragen we onze weg in stilte, en leren we dat ook eenvoud ons ver brengt.”
Vanmorgen vertrokken we vanuit Villar de Mazarife na een rustige nacht en een sober ontbijt. Geen grote drukte, geen haast. Alleen opnieuw de rugzak om, de stokken in de hand en de weg die voor ons lag.
Al snel kwamen we terecht in het typische landschap van de Meseta: lange rechte wegen, uitgestrekte velden en een horizon die nauwelijks leek te eindigen. Het was een ochtend van veel ruimte en stilte. Af en toe een tractor op het land, een boer aan het werk of het ritmische geluid van de irrigatiesystemen die de velden besproeiden.
Kilometers kaarsrechtEindeloze akkersDe boer: hij ploegde verderRecht blijft recht… enkel de ondergrond brengt variatie
De lucht was helder blauw en in de verte tekenden de bergen zich af tegen de horizon. Soms voelden we de warmte al stevig opkomen, maar toch bleef het stappen goed gaan. Het lichaam vindt stilaan zijn eigen ritme.
De enige echte passage onderweg was Villavante. Daar merkten we opnieuw hoe levend de Camino hier aanwezig blijft. De kleurrijke muurschilderingen, de verwijzingen naar pelgrims en de warme uitstraling van het dorp gaven deze korte etappe extra charme.
Villavante: de albergue, de muurschilderingen en het standbeeld van st.Jacob
Bij de albergue Santa Lucia viel ook die oude verweerde brievenbus op — alsof zelfs die al jarenlang zwijgend naar voorbijtrekkende pelgrims kijkt.
Onderweg genoten we verder van kleine dingen:
klaprozen en wilde bloemen langs het pad,
zwarte runderen in de weiden,
oude kerkjes,
en vooral de vele ooievaars die hoog boven de dorpen op hun enorme nesten zaten.
Die ooievaars lijken hier bijna de stille wachters van de Camino.
Het kerkje van Villavante Een watertoren met bewoners
Een bijzonder moment vandaag was het besef dat we ondertussen onder de grens van 300 kilometer tot Santiago zijn gegaan. Dat maakt de tocht plots heel tastbaar. Santiago ligt nog ver weg… maar tegelijk ook dichterbij dan ooit.
En dan verscheen uiteindelijk Hospital de Órbigo.
De eeuwenoude stenen brug over de Río Órbigo maakte meteen indruk. Wanneer je daar aankomt, voel je letterlijk geschiedenis onder je voeten. Zoveel eeuwen pelgrims trokken hier al overheen, elk met hun eigen verhaal, zorgen, hoop en verwachtingen.
Na aankomst genoten we eenvoudig maar dankbaar van een tortilla, wat chips en een frisse Aquarius op een zonnig terras. Soms smaakt eenvoud beter dan luxe.
Daarna volgde de rust van onze kamer, voeten omhoog, rugzak los… en opnieuw dankbaar terugkijken op een mooie etappe samen.
B&B Puente de Orbigo… helemaal voor ons alleen Het uittreksel 5 uit ons Roadbook 2026
“We laten de drukte verder achter ons en vinden ruimte in eenvoud en stilte.”
Na een rustige nacht worden we wakker met een beter gevoel dan gisterenavond.
De onrust van onze aankomst in León lijkt voorlopig achter ons te liggen. Voorzichtig nemen we opnieuw de draad op, zonder overmoed, maar met vertrouwen.
Na een sober ontbijt maken we de rugzakken klaar en vertrekken we opnieuw op weg.
Een croissantje voor Jeannine en een toast met kaas en honing voor Tuur
De eerste stappen buiten La Virgen del Camino voelen goed aan.
De basiliek van La Virgen del CaminoSt.Jocob toont de weg
Het landschap is glooiend, open en rustiger dan gisteren. De stad laten we stilaan achter ons.
Onderweg ontmoeten we opnieuw pelgrims uit alle hoeken van de wereld: Australië, Nieuw-Zeeland, Oostenrijk, Denemarken, Frankrijk, Noorwegen, Ierland… en ja, ook uit België (West-Vlaanderen)!
Iedereen stapt zijn eigen tempo, maar toch voel je dat je deel uitmaakt van dezelfde weg.
Het weer zit ons vandaag bijzonder mee: zonnig, afwisselend licht bewolkt, aangenaam om te stappen en onderweg nergens koud.
De Camino toont zich vandaag van zijn vriendelijke kant.
Gaandeweg verandert ook het landschap. De drukte maakt plaats voor eenvoud en stilte.
De stilte van de Camino wordt onderweg soms abrupt doorbroken door het luidruchtige getater van sommige pelgrims.
Dat hoeft voor ons niet echt.
Wij genieten meer van de rust, van het stappen in stilte en van de eenvoud van het landschap rondom ons.
Wanneer het te druk of te rumoerig wordt, laten we anderen liever gewoon passeren en hervinden we opnieuw ons eigen ritme.
Wat ons vandaag ook opvalt, is hoeveel pelgrims er eigenlijk onderweg zijn.
En blijkbaar zal dat aantal de komende dagen alleen maar toenemen naarmate we dichter bij Santiago komen.
Ook dat hoort bij deze Camino van vandaag.
In de verte verschijnt plots een watertoren.
“De watertoren” met de bergketen achteraan
Jeannine kijkt vooruit en zegt overtuigd:
“Daar moeten we zijn.”
Ik twijfel daar eerst nog aan… maar zoals zo vaak krijgt zij gelijk 😊
Wanneer we dichterbij komen zien we achter het dorp ook de bergketens liggen die ons later wellicht nog opwachten. Hier en daar ligt zelfs nog sneeuw op de toppen.
Een stille herinnering dat de Camino nog vele verrassingen in petto heeft.
Onze aankomst in Villar de MazarifeHet klepperen van de ooievaars is hier niet uit de lucht…
Bij de kerk van Villar de Mazarife merken we boven op de toren enkele grote ooievaarsnesten op — mét bewoners. Ook dat hoort blijkbaar bij het leven onderweg.
Na ongeveer 14 kilometer bereiken we uiteindelijk onze verblijfplaats: Albergue Tio Pepe.
We drinken eerst iets fris en eten met smaak een eenvoudige maaltijd.
Geen grote luxe, maar precies wat een pelgrim nodig heeft.
En nu zitten we even op een bank tegen de zijmuur van de kerk — zowat de enige plaats in het dorp waar we verbinding hebben met de buitenwereld — om ons dagelijks verslag te kunnen versturen.
Vandaag laten we de stad achter ons en vertrouwen we ons toe aan het ritme van de weg.
Na een verkwikkende nachtrust en een sober ontbijt trekken we opnieuw op pad. De eerste echte stappen van deze Camino zijn gezet.
Gisterenavond liep het echter anders dan verwacht. Bij het verlaten van de trein in León voelde ik me plots allesbehalve goed. Koude rillingen, evenwichtsstoornissen, misselijkheid… het kwam allemaal tegelijk.
De weg naar het hotel werd daardoor onverwacht zwaar. Zonder de hulp van Jeannine was dat moment een stuk moeilijker geweest.
Even ging zelfs de gedachte door mijn hoofd: “Kan dit nu echt wel… de start van onze Camino?”
Maar een goede en lange nachtrust en dat sober ontbijt hebben wonderen gedaan. Voorzichtig nemen we de draad weer op, zonder euforie, maar met vertrouwen — en met de nodige waakzaamheid.
We verlaten León langs vertrouwde straten en komen al snel voorbij enkele van haar mooiste plekken. De basiliek van San Isidoro nodigt uit tot even stil worden.
San IsidoroHet hoofdaltaar
Even verder ligt de imposante Parador, statig en tijdloos aanwezig in het ochtendlicht.
De imposante Parador…… met zijn prachtige inkom
Op het plein voor de Parador zit een eenzame Peregrino te staren naar het geweldige bouwwerk. Tijd om hem te vergezellen…
Daarna trekken we de stad uit. Over de brug, langs de rand van León, en geleidelijk de voorsteden in.
Puente de San Marco’s
Het landschap verandert. De drukte maakt plaats voor eenvoud.
Onderweg passeren we de traditionele wijnkelders — stille getuigen van een leven dat hier al generaties lang zijn eigen ritme volgt.
las bodegas tradicionales
Niet veel later stappen we door een meer industriële omgeving. Minder mooi misschien… maar ook dat hoort bij de weg.
Het lichaam kiest vandaag zijn eigen tempo… en daar luisteren we naar.
Stap voor stap komen we dichter bij ons eindpunt: La Virgen del Camino.
Daar vinden we onze rustplaats voor vandaag: Hostal Central. Een eenvoudige aankomst, maar een goede.
Geen lange etappe, geen grote kilometers,
maar toch…
👉 de eerste echte stap is gezet.
Het uittreksel uit ons Roadbook
We laten de dag rustig bezinken en kijken vooruit naar wat komt.
Een goede voorbereiding is belangrijk! Ons Roadbook van 33 blz…
Vroeg in de ochtend vertrekken we vanuit Paal richting luchthaven van Zaventem. De rugzakken zijn gepakt, de voorbereidingen liggen achter ons… en stilaan maakt de spanning plaats voor dat vertrouwde gevoel: we zijn weer op weg.
De vlucht naar Spanje verloopt vlot. Altijd toch een bijzonder moment… het besef dat we opnieuw dichter bij de Camino komen.
Na de landing in Madrid zetten we onze reis verder richting León, ditmaal met de trein.
T.G.V. richting Gijón van 14:59u
Een aangename rit die ons stap voor stap dichter brengt bij het punt waar we vorig jaar zijn geëindigd.
Madrid vanuit de trein
Onderweg is er tijd om even stil te staan bij wat komt.
293km/u was zijn topsnelheid op deze rit
Het lichaam kiest soms zijn eigen tempo… en daar luisteren we naar.
Dit wordt het 11de en laatste deel.
Het laatste stuk van onze weg.
Aangekomen in León voelt het meteen vertrouwd aan.
We logeren opnieuw in hetzelfde hotel waar we in 2024 onze tocht hebben afgesloten.
Alsof we hier gewoon even pauze hebben genomen… en nu opnieuw verder gaan.
De ligging is ideaal: vlak bij de kathedraal, dicht bij het station en pal op de Camino-route.
Wat wil een mens nog meer?
We nemen rustig onze intrek in het hotel en laten alles even bezinken. Samen, zoals altijd!
We genieten van de nachtrust,
Geen lange etappe vandaag,
geen kilometers op de teller,
maar toch…
👉 de eerste stap is gezet.
Morgen starten we echt. Met volle goesting! Het is ook een eerste test…
Dan trekken we opnieuw de wandelschoenen aan en gaan we verder waar we gebleven waren.
We verbleven gisteren in een heel goed maar authentiek hotel, La Posada Regia. De indeling van de oude vroegere Leóneese patricierswoning was grotendeels behouden, ook de houten vloeren,
wat natuurlijk wel een nadeel heeft: het kraakt enorm als je erop loopt. Overdag is dat geen probleem, maar ’s nachts… Het huisreglement voorzag dan ook de vraag om na 22:00 uur zo min mogelijk rond te lopen in het hotel. Natuurlijk houdt niet iedereen zich aan die regels. De bewoners van de kamer boven ons bijvoorbeeld, kwamen rond 02:15 uur terug van een of andere fuif en het duurde tot 03:20 uur voordat de rust weerkeerde.
Maar dat was nog niet alles… Rond 05:15 uur kwamen luidruchtige en zingende groepen voorbij. Ik dacht eerst dat het vroege pelgrims waren, maar nee, het waren jongelingen die van de uitgangsbuurt naar huis gingen.
Verder hebben we heel goed geslapen.
Om 08:00 uur namen we, voor de Camino van dit jaar toch, een zeer uitgebreid ontbijt: één sandwich, twee kleine croissantjes, een sneetje cake, vier sneetjes iberico ham, jam, honing en koffie of thee. We hebben alles opgegeten!
Om 10:00 uur bestelden we een taxi om ons 1,5 km verder te brengen naar het busstation. Dit lijkt echt overdreven, maar het was echt noodzakelijk. Het zou enerzijds zoveel van Jeannine gevraagd hebben en anderzijds hadden we daarom misschien om 08:00u hebben moeten vertrekken. Dat ritje van 5,5€ was het dan ook zeker waard.
Het busstation in LeónDe bus van ALSA naar Burgos
De bus bracht ons naar Burgos, waar we overstapten op de bus naar Vitoria-Gasteiz. Bij die overstap kregen we de hulp van een lieve zeer behulpzame dame die samen met ons dezelfde bus nam. (We hadden ook maar enkele minuten de tijd door de vertraging van de eerste bus…
Busstation van Burgos De bus van ALSA naar Vitoria-Gasteiz
In Vitoria komen we toe om 15:45 uur.
Busstation van Vitoria-Gasteiz
In Vitoria nemen we dan een taxi naar de luchthaven. We zullen er ruim op tijd zijn, maar we moeten nog wat proberen te regelen, namelijk assistentie voor Jeannine, zowel bij het vertrek in Vitoria als bij de aankomst in Charleroi. Al die trappen zijn nog steeds een groot probleem en een pijnlijke bedoening. Nu dat is nu in orde dankzij de vriendelijke en gedienstige assistentiemedewerker
Analyse van Deel 10 van onze Camino
Overzicht
Deel 10 van onze Camino bracht ons van Santo Domingo de la Calzada naar León, waarbij we 257,5 km aflegden. Dit deel was niet alleen fysiek uitdagend, maar bracht ook enkele onvoorziene moeilijkheden met zich mee, vooral door de gezondheidsproblemen van Jeannine. Ondanks de tegenslagen hebben we doorgezet en vele memorabele momenten beleefd.
Hoogtepunten:
1. De Historische en Culturele ervaringen
– We liepen een groot deel van de weg over de Via Aquitana, een oude Romeinse heirweg, en passeerden door tal van dorpen met rijke geschiedenis.
– Bezoeken aan historische plekken zoals de Kathedraal van Burgos en deze van León en andere kerken, zelfs als ze gesloten waren, brachten ze ons in contact met de diepe culturele wortels van de regio.
– De ontmoetingen met de vele locals en uitbaters van de Albergue’s, de hostels en de hotels die wij bezochten
– De pelgrimzegening in de kathedraal van Burgos
– De ontmoeting met de gastvrije leden van de Civiele Bescherming bij het binnenkomen van León gaf ons een warm welkom en nuttige informatie.
2. De natuurlijke schoonheid
– De stilte en eindeloze vergezichten tussen Carrión de los Condes en Calzadilla de Cueza waren rustgevend en betoverend. – Onderweg zagen we talrijke ooievaarsnesten, koeien in de wei en we liepen vaak in de schaduw van platanen, wat zorgde voor aangename wandelomstandigheden.
3. Culinaire genietingen
– We hebben genoten van diverse smakelijke maaltijden, waaronder een heerlijke pelgrimsmaaltijd in een charmante albergue, en lokale specialiteiten zoals churros con chocolate.
4. Ontmoetingen met andere pelgrims
– We kwamen veel Amerikaanse pelgrims tegen, geïnspireerd door de film “The Way”, die de Camino volgen langs de locaties uit de film. – Ook opvallend waren de Zuid-Koreaanse pelgrims, geïnspireerd door een populaire serie over de Camino. Zij reisden in grote groepen, droegen dezelfde uitrusting en kookten hun eigen Koreaanse maaltijden. – Daarnaast ontmoetten we Canadezen, Duitsers, Fransen, een vrouwelijke Russische pelgrim, Italianen, Spanjaarden, enkele Nederlanders, Australiërs, een Israeli en wijzelf, de Belgen. Deze multiculturele uitwisseling verrijkte onze ervaring enorm.
5. De volgers en lezers thuis
– Een niet te onderschatten steun gaat uit van de vele reacties en likes… we schrijven immers niet alleen voor ons zelf. Van de hele blog maak ik een boek zodat we steeds kunnen terugblikken op dit fantastisch avontuur.
Uitdagingen
1. Gezondheidsproblemen
– Jeannine’s aanhoudende problemen met haar achillespees, enkele dagen maag- en darmklachten, maar uiteindelijk de ernstige knieontsteking, brachten veel zorgen en noodzaak tot aanpassingen. – Haar pijn verergerde zodanig dat we medische hulp moesten inschakelen, inclusief een ziekenhuisbezoek in León. Dit betekende uiteindelijk dat Jeannine de laatste paar dagen met de taxi moest afleggen in plaats van te voet.
2. Logistieke uitdagingen
– Het vinden van adequate medische hulp en de juiste communicatie met verzekeringsmaatschappijen vereiste veel inspanning en zorg, vooral in momenten van nood. – De noodzaak om assistentie te regelen voor Jeannine’s mobiliteit tijdens de terugreis voegde een extra laag van planning toe, maar kwam in orde dankzij de vriendelijke mensen in Vitoria
Reflectie en vooruitzichten
Dit deel van de Camino benadrukte zowel de fysieke als mentale veerkracht. Ondanks de gezondheidsproblemen en de logistieke uitdagingen, hebben we doorgezet en toch van de ervaring genoten. De prachtige landschappen, de culturele rijkdommen en de ontmoetingen met andere pelgrims en gastvrije locals maakten dit deel onvergetelijk.
We hebben geleerd dat het belangrijk is om flexibel te blijven en hulp te zoeken wanneer dat nodig is. De Camino is niet alleen een fysieke reis, maar ook een innerlijke reis die ons leert omgaan met tegenslagen, blij te zijn met wat we hebben en wie we zijn en waarderen wat we onderweg tegenkomen.
We kunnen dit avontuur nu af ronden en terug te keren naar huis met een schat aan herinneringen en ervaringen. Onze Camino was een uitdaging, maar ook een bron van diepe voldoening en persoonlijke groei.
Volgend jaar het vervolg… van Leon hopelijk tot Santiago de Compostela
“De enige manier om vooruit te komen, is door te blijven lopen.”
Martin Luther King Jr.
We blikken nog even terug naar gisterenavond. Om 19:00 uur werd de deur van de eetzaal geopend en werd de klok geluid voor de pelgrimsmaaltijd voor ongeveer 32 personen, hoewel de Albergue volgeboekt was met 66 slaapplaatsen. Op het menu stond onder andere groentesoep, Lomo met frietjes en een yoghurt als dessert. Natuurlijk was er wijn of water als drank, maar wij hielden het bij water.
Na een goede nacht en heerlijk geslapen te hebben, genoten we van een eenvoudig ontbijt met geroosterde sneden brood, confituur, yoghurt en thee of koffie.
Om 08:00 uur vertrok ik richting León, Jeannine achterlatend met de beide rugzakken. Haar taxi kwam zoals afgesproken om 10:00 uur.
Het was een stralende zonnige dag, maar toch nog een beetje fris. Onderweg zag ik op verschillende plaatsen ooievaars op hun nesten, soms zelfs al met de kleintjes erbij.
In de verte ontwaarde ik León al, maar het was nog een tocht van 4 km.
Van op dezelfde plek de kathedraal wat korterbij getrokken
Bij het binnenkomen van León kwam ik weer een wegkruis voor de Camino tegen.
De kerken die we onderweg passeerden, waren ofwel weer gesloten of van functie gewijzigd. Zo was deze kerk omgevormd tot een museum.
Voor het oversteken van de rivier werden we begroet en verwelkomd door leden van de Civiele Bescherming. Ze bezorgden ons een kaart van León met de nodige uitleg over te bezoeken plaatsen, de te volgen weg, de ligging van ons hotel en een stempel voor ons boekje. Dat was erg lief van deze mensen.
Dan de oversteek van de Rio Bernesga! Een mooie brug… en daarna een de oude ring muur rond het centrum van León!
Na de incheck in het hotel La Posada Regia (Jeannine was nog niet lang voor mij aangekomen) hebben we onze bagage op de kamer afgezet,
En toch nog even de tijd genomen om onder andere de Kathedraal te bezoeken.
De Kathedraal van León, ook bekend als Santa María de Regla, is een gotisch meesterwerk uit de 13e eeuw. Het staat bekend om zijn prachtige glas-in-loodramen, die samen meer dan 1.800 vierkante meter beslaan. Deze ramen zorgen voor een adembenemende lichtinval en kleurenpracht. De kathedraal is een hoogtepunt van gotische architectuur en een must-see voor pelgrims en toeristen.
We hebben het beperkt gehouden vanwege de pijnlijke knie van Jeannine. Ik moet haar morgen nog thuis krijgen…
Ons middagmaal hebben we in de stad genomen.
In de late namiddag bezochten we nog een koffiebar voor een grote “Café Latte Macchiato” en wat “Churros con chocolate”. Mmmmmm, zo lekker en welverdiend na drie weken. Dus geen avondmaal meer voor ons.
Hiermee hebben we Deel 10 van onze Camino volbracht en hebben we in totaal 257,5 km op de Camino afgelegd. Daarbij komen dan natuurlijk ook alle andere km’s van bezoeken, winkelen enz…
Ons stempelboekje is nu zo goed als vol, dus voor volgend jaar hebben we een aanvulling nodig…
Morgen volgt er weer een transferdag: van León terug naar huis. Ook maken we dan een korte terugblik met enkele beschouwingen.
Hier onze cijfers van vandaag:
Tuur: 19.883 stappen
Nogmaals aan iedereen hartelijk dank voor het aandachtig volgen en reageren.
Op weg naar Compostela 