Overweging van de dag
“Soms begrijp je pas aan het einde van de weg waarom je ooit bent vertrokken.”
Gisteren bereikten we Santiago.
Vandaag kregen we de tijd om te beseffen wat dat eigenlijk betekent.
Na de pelgrimsmis van vanmorgen bleven we nog een tijd rond de Kathedraal hangen. Hoewel we opnieuw maar een beperkt deel van de Spaanse viering konden verstaan, blijft de liturgie vertrouwd genoeg om de essentie te begrijpen.
We waren hier niet alleen voor onszelf.
Zoals zovelen vóór ons brachten ook wij onze dankbaarheid, onze zorgen en de intenties mee van mensen die ons thuis en onderweg iets hadden toevertrouwd. We hebben ze daar aan het graf van de apostel Jacobus, één voor één aan de Heer opgedragen.
Na de viering zochten we een terrasje op in een zijstraatje van het Obradoiroplein.
Met zicht op de Kathedraal.
Daar zaten we.
En daar kwam alles tegelijk in ons op.
– Onze kinderen en hun partners.
– Onze kleinkinderen.
– Onze ouders en familieleden die er niet meer zijn.
– Broers, zussen, vrienden en kennissen.
– Iedereen die ons gedurende deze elf jaar heeft aangemoedigd, geholpen of gevolgd.
Maar ook al die mensen die ons onderweg vroegen om in Santiago aan hen te denken.
– Voor sommigen uit dankbaarheid.
– Voor anderen uit bezorgdheid.
– Voor nog anderen uit verdriet of hoop.
Vandaag hebben we hen allemaal een plaats gegeven in onze gedachten.
En ja…
Daar vloeiden ook menige traantjes.
Niet van verdriet.
Maar van dankbaarheid.
Tijdens deze Camino hebben wij duizenden stappen gezet.
Maar vandaag beseften we opnieuw dat deze tocht nooit alleen van ons is geweest.
Dat bleek ook uit de vele berichten die vandaag bleven binnenkomen:
– Van kinderen en kleinkinderen.
– Van familie.
– Van vrienden.
– Van mensen die we soms weken, maanden of zelfs jaren niet hadden gehoord.
Steeds opnieuw lazen we dezelfde gedachte:
“Wij hebben mee gereisd.”
“Wij keken elke avond uit naar jullie verslag.”
“Het voelde alsof wij mee op tocht waren.”
Dat zijn woorden die ons diep raken.
Want naast de Camino op de weg ontstond er ook een E-Camino in een blog.
Elke avond opnieuw.
– Foto’s selecteren.
– Herinneringen ordenen.
– het verhaal schrijven.
– Publiceren.
En vervolgens hopen dat het verhaal van die dag een beetje recht deed aan wat we hadden beleefd.
Dat zoveel mensen daarin zijn meegegaan, beschouwen wij als een groot geschenk.
Vandaag dachten we ook terug aan een bijzonder voorwerp dat al elf jaar bij ons thuis hangt.
In september 2015 waren we met vrienden met de mobilhome in Galicië.
In een klein souvenirwinkeltje kochten we een eenvoudig bordje met een pelgrim, een schelp en een gele pijl.
Thuis kreeg het een plaats op onze trap.
De pijl wijst naar onze voordeur. En dus naar buiten.
Elf jaar lang zijn we daar dagelijks ontelbare keren voorbijgelopen.
Zonder te beseffen dat die gele pijl al die tijd eigenlijk dezelfde richting aanwees.
“De weg naar Compostela.”
Niet letterlijk.
Maar in ons hart.
Vandaag begrijpen we dat beter dan ooit.
We bekeken ook opnieuw één van onze allereerste foto’s.
Een eenvoudige selfie van 4 november 2015.
Geen aankomst.
Geen Kathedraal.
Geen Compostela.
Alleen twee mensen die ergens aan begonnen, gewoon omdat ze gelukkig waren, gezond en dankbaar…
Wanneer we die foto naast de foto’s van vandaag leggen, voelen we vooral verwondering.
Want die “Tuur en Jeannine” van toen wisten niet wat hen nog allemaal te wachten stond.
Zij konden alleen vertrekken.
Wij mogen vandaag terugkijken en weten dat zij hun bestemming hebben bereikt.
Natuurlijk hebben we vandaag ook gewoon genoten van Santiago.
We wandelden door de historische straten.
Bezochten enkele kerken.
Bewonderden gebouwen die al eeuwenlang pelgrims ontvangen.
Kuierden door de overdekte markt tussen groenten, fruit, kazen, vlees en vis.
En genoten van de typische Galicische sfeer.
Tussendoor werd er ook gegeten, gedronken en gerust.
Al verliep dat laatste niet helemaal volgens plan.
Op een licht hellend terras maakte één van ons (ik dus) onverwacht kennis met de zwaartekracht.
Gelukkig bleef het beperkt tot wat schrik en een goede reden om achteraf eens stevig te lachen.
Later op de dag volgde nog een andere gebeurtenis die thuis ongetwijfeld meer aandacht zal krijgen.
Na 111 stapdagen vond deze pelgrim het tijd om voor het eerst in zijn leven een echte barbier te bezoeken.
De Camino-baard werd netjes bijgewerkt.
Volgens sommigen ben ik nu opnieuw herkenbaar.
Volgens anderen zal daar eerst nog bewijs van geleverd moeten worden.
De familieraad zal daar binnenkort ongetwijfeld uitspraak over doen. 😊
Vanavond overheerst echter maar één gevoel.
Dankbaarheid.
Dankbaar voor de gezondheid die ons tot hier bracht.
Dankbaar voor iedereen die ons onderweg heeft geholpen.
Dankbaar voor de mensen die hebben meegeleefd.
Dankbaar voor elke stap.
Want hoewel wij gisteren Santiago bereikten, beseffen wij vandaag meer dan ooit dat deze Camino veel groter is geworden dan alleen het stappen van de afstand tussen thuis en Compostela.
Vanavond kijken we nog één keer naar de torens van de Kathedraal want morgen vliegen we terug naar huis!
Daar zien we terug dat eenvoudige bordje op de trap met de gele pijl die al elf jaar naar buiten wijst.
Vandaag weten wij eindelijk waarheen!
Warme groetjes vanuit Santiago de Compostela voor jullie allemaal, onze lieve naasten! ♥️
Jeannine en Tuur 👋👣
Op weg naar Compostela 