Overweging van de dag

“Morgen bereiken we Santiago. Laat ons vandaag nog één dag wandelen met een open hart en dankbaarheid voor alles wat wij tot nu hebben mogen meemaken”

Vanmorgen vertrokken we vanuit Arzúa richting O Pedrouzo.

Vandaag anders dan anders.

Uit voorzorg nam Jeannine vandaag de taxi. Dat was het plan maar Luis, de vriendelijke eigenaar van Hotel La Puerta de Arzúa, besliste er anders over. “Geen taxi en niets te maren.. Ik breng u wel!”

De twee laatste etappes naar Santiago zijn immers nog stevig genoeg en we wilden geen enkel risico nemen. Morgen willen we immers samen aankomen in Compostela. Dat vooruitzicht alleen al maakte deze beslissing vanzelfsprekend.

Dus stapte ik deze ochtend alleen verder.

Maar nooit écht alleen natuurlijk… want onderweg draag je elkaar toch mee.

Bij het vertrek nam Luis, nog enkele foto’s van ons. Eén bij zijn hotelbord en één bij de kilometerpaal van 39,500 km tot Santiago. Opnieuw zo’n moment waarop je beseft hoe dichtbij Compostela ondertussen gekomen is.

Na een hartelijk afscheid vertrok ik opnieuw op pad.

De ochtendlucht was fris en in de Galicische bossen hing die typische geur van eucalyptus. Een geur die je onderweg bijna vanzelf begint te herkennen als “de geur van de Camino”.

In Arzúa zelf hield ik nog even halt bij een kerkje. Binnen heerste rust en stilte. Ik trok enkele foto’s, nam een pelgrimsstempel en keek even rond. Op de kerktoren huisde een ooievaar, hoog boven het dorp.

Wat later zag ik dezelfde ooievaar — of toch een soortgenoot — rustig in de velden stappen, op zoek naar eten.

Ook in Arzúa zelf viel weer veel moois te ontdekken: twee grote muurschilderingen, elk met hun eigen verhaal, en een mooi standbeeld van een pelgrim dat perfect paste bij de sfeer van de Camino.

Niet veel later verscheen er plots een grote groep jeugdige stappers voor mij op het pad. Jongens en enkele meisjes, allemaal stevig doorstappend. Hun tempo lag hoog en hun discipline viel meteen op. Geen luidruchtige groep, maar jonge mensen die duidelijk gewoon waren om samen te bewegen en door te zetten.

Toch kon “opa” het niet laten 😄

Ik stapte rustig door de groep heen… en nam even de leiding.

Sommigen haalden mij later opnieuw in terwijl ik foto’s nam of even stopte. Ondertussen begon de zon ook hoger te klimmen en haar warmte steeds nadrukkelijker af te geven. Tijd dus om mijn windjasje uit te doen en opnieuw wat foto’s van het landschap te nemen.

Daardoor werd ik opnieuw voorbijgestoken door een klein groepje van zes jongeren dat zich van de grote groep had afgescheurd: vijf jongens en één meisje.

Wat later haalde ik hen opnieuw in.

Nu wilde ik toch weten wie ze waren.

Dus stelde ik de traditionele Camino-vraag:

“Where are you guys from?”

“From Spain.”

“Nice… and from where in particular?”

“Oh… from all over the country!”

Ik vertelde dat ik uit België kwam, waarop één van hen spontaan antwoordde:

“Oh nice… he is also from Belgium!”

Bleek inderdaad een Franstalige jongeman te zijn die al vier jaar in Spanje woonde, terwijl zijn ouders en broer nog steeds in Brussel wonen.

Gaandeweg werd duidelijk wie die hele groep eigenlijk was.

Het waren studenten van de Spaanse officiersschool. De tegenhanger van onze Militaire School. In totaal 95 jonge mannen en vrouwen, allemaal rond de twintig jaar oud. Sommigen werkten bij de politie, anderen volgden hun militaire opleiding.

Toen kon ik natuurlijk moeilijk verzwijgen dat ik zelf ere-luitenant-kolonel ben in België 😄
(Mijn identiteitskaart draag ik trouwens altijd bij… je weet maar nooit wanneer ze nog eens van pas komt.)

Plots kreeg ik van die jongeren niet alleen respect voor mijn vroegere rang, maar misschien nog meer voor het feit dat ik op mijn leeftijd hun tempo zonder problemen aankon.

Even later bereikten we samen een bevoorradingspunt.

Daar werd ik spontaan getrakteerd op een Aquarius en een energiereep. Natuurlijk volgde ook nog een gezamenlijke foto.

Ik had nu een verhaal om thuis te vertellen… maar zij waarschijnlijk ook 😄

Hun kolonel stapte trouwens ook mee, maar daar heb ik niet op gewacht.

De jongeren stapten vandaag nog helemaal door tot Santiago.

Mijn dag eindigde 19,3 kilometer vroeger in O Pedrouzo.

Onderweg hoorde ik plots tussen het vogelgezang de klanken van een doedelzak weerklinken in het eucalyptusbos.

Mijn eerste gedachte was eerlijk gezegd:

“Allee… toch geen luidsprekers met muziek midden in het bos?”

Maar neen.

Wat verderop stond een echte doedelzakspeler live te spelen langs de Camino. En plots paste die muziek wonderwel tussen het geritsel van de bomen en het gezang van de vogels. Alleen… in traditionele kledij was het plaatje misschien nog net iets mooier geweest 😄

Verder bracht de Camino opnieuw alles samen wat deze streek zo bijzonder maakt:
stenen bruggetjes,
schapen in de weiden,
kleine beekjes,
Galicische natuur,
en telkens opnieuw die mijlpalen die ons dichter bij Santiago brengen.

Langs de weg stond ook een originele afsluiting gemaakt van lege flessen — opnieuw zo’n typisch detail dat onderweg plots blijft hangen.

En ergens langs het pad hingen weggegooide oortjes in de natuur.

Toen dacht ik even:

“Wie hier wandelt, heeft eigenlijk geen andere muziek nodig.”

Want als Scout weet je: “Met open oog en oor door Gods Natuur” en dan spreekt de natuur onderweg luid genoeg:
– water,
– wind,
– vogels,
– voetstappen,
– stilte…

Ook vandaag passeerde ik opnieuw een herdenkingsplaats voor een overleden pelgrim.

Dan besef je telkens weer:

“you never know when it happens…”

En tegelijk voel je dankbaarheid dat je zelf nog verder mag stappen.

Na ruim twintig kilometer wandelen bereikte ik uiteindelijk O Pedrouzo,

waar mijn Jeannientje mij opnieuw zat op te wachten op het terras onder ons verblijf.

Dat moment alleen al maakte alles goed.

Onderweg dacht ik trouwens meer dan eens:

“Waar is de tijd dat er nog twee cijfers méér stonden op de kilometerpalen…”

En nu…

Nog één stapdag verwijderd van Santiago.

---

Wandelgegevens

• Afstand wandeling: 21,20 km
• Totale afstand vandaag: 22,23 km
• Effectieve wandeltijd: 3u49
• Gemiddelde snelheid: 6,0 km/u
• Verstreken tijd: (Komoot te laat afgezet)
• Gemiddelde hartslag: 100 bpm
• Tuur: 27.867 stappen
• Actieve calorieën: 1.888 kcal

Vanavond voelen we vooral dankbaarheid.

Dankbaar dat we morgen samen naar Santiago mogen stappen.
Dankbaar voor de gezondheid die ons zover bracht.
Dankbaar voor alle ontmoetingen onderweg.
Dankbaar voor elke kilometer die achter ons ligt.

En morgen…

…wacht Compostela. 👣💛

Groetjes vanuit O Pedrouzo,
Jeannine en Tuur 👋👣