Overweging van de dag

“In Sarria ontdekten we dat de Camino niet alleen bestaat uit stappen,
maar ook uit mensen, verhalen, warmte
en samen onderweg zijn.”

Vandaag namen we bewust een rustiger ritme aan in Sarria, de stad waar voor vele pelgrims “de laatste 100 kilometer” naar Santiago beginnen. Daardoor hangt hier een bijzondere sfeer: verwachting, nieuwe moed, zenuwen en tegelijk ook afscheid.

Sarria verraste ons:
steile trappen,
smalle straatjes,
oude stenen muren
en overal de gele Camino-pijlen die je blijven begeleiden.

De stad klimt letterlijk omhoog en omlaag. Sommige trappen leken eindeloos, maar boven wachtte telkens weer een mooi uitzicht of een verrassend detail.

We wandelden langs de oude vestingtoren boven de stad, een stille getuige van een ver verleden. Opvallend waren ook de bloeiende eucalyptusbomen, met hun typische geur in de warme lucht.

Deze ochtend hoorden we bij het ontbijt plots Nederlands praten.
We stelden ons spontaan aan elkaar voor. Hansje bleek met haar 73 jaar de jongste van beiden en woont in Eindhoven. Grietje daarentegen is 84 jaar en afkomstig uit Groningen. Samen trekken ze er nog geregeld op uit, en nu starten ze samen hun Camino hier in Sarria.

Het was mooi om te zien hoe leeftijd hier precies van geen belang meer lijkt. Iedereen vertrekt gewoon op weg, op zijn eigen tempo en met zijn eigen verhaal.

In de namiddag hadden wij het voorrecht om bijna drie uur lang samen te keuvelen op het terras van ons Hostal. We praatten over koetjes en kalfjes, over vroegere trektochten, vakanties, ontmoetingen onderweg, vreemde landen en andere culturen. Het werd zo’n gesprek waarbij de tijd ongemerkt voorbijgaat en onbekenden stilaan vertrouwd beginnen aan te voelen.

Misschien is dat ook één van de mooiste geschenken van de Camino:
dat mensen elkaar ontmoeten zonder haast, zonder oordeel en zonder leeftijd. 👣☀️

Onderweg ontmoetten we nog twee werklieden die een tank met extreem koude vloeibare stikstof kwamen leveren. Eerst dachten we aan helium, maar het bleek stikstof te zijn van bijna -200°C, bedoeld voor toepassingen in de veeteelt, waarschijnlijk rond kunstmatige inseminatie of opslag van genetisch materiaal voor koeien. Zelfs onderweg op de Camino leer je onverwacht nog iets bij.

We zagen ook een grappig kunstwerk van een fiets hoog tegen een paal bevestigd — alsof zelfs fietsen hier pelgrims geworden zijn.

En dan was er dat kleine zwarte hondje dat nieuwsgierig tussen de wandelaars liep, bijna alsof het zelf mee op tocht was, maar venijnig uit de hoek kon komen…

Vanmiddag kwamen we terecht in een bijzonder gezellig restaurantje. Aan de ingang hingen gitaren en op een bord stond:

“Klanten met of zonder ervaring gezocht.”

Verder hing er nog een typisch Spaanse grap:

“Aanbieding van de week!!!

1 bier = €2,50
6 bieren = €15
Besparing: 5 keer minder naar de toog stappen.”

De bediening straalde warmte, eenvoud en levensvreugde uit. Zulke mensen maken van een gewone maaltijd een herinnering.

We aten een enorme “salade mixta”, opgediend in een eetbare broodkom — tegelijk bord, kom én brood. Origineel, overvloedig en heel lekker. Uiteindelijk kregen we het zelfs niet volledig op.

Daar ontmoetten we opnieuw Diego en Manuel, vader en zoon uit Madrid (63 en 36 jaar). Ze waren samen vertrokken vanuit León, maar moeten door een knieblessure van de vader jammer genoeg terugkeren. Toch straalde hun samenzijn iets moois uit. Soms is de Camino misschien gewoon:
een stuk van de weg samen afgelegd hebben.

Nu zitten we terug op het terras van ons Hostal, diep in de zeteltjes en uit de zon. Het was vandaag heet in Sarria, écht warm in volle zon.

Morgen richting Portomarín (21,6 km), dat belooft opnieuw een pittige etappe te worden.

Hopelijk lopen we veel door de bossen 🌳👣☀️

Tot morgen iedereen 👋👣

Jeannine en Tuur