Overweging van de dag

“Bij Cruz de Ferro laten we achter wat ons te zwaar werd; van daaruit dalen we verder, lichter dan voorheen.”

Vanmorgen werden we wakker met regen op het dak.
Nog voor we vertrokken, wisten we eigenlijk al hoe laat het was: dit zou geen gemakkelijke Caminodag worden.

Rond 08:30u trokken we vanuit Foncebadón opnieuw de bergen in, richting Cruz de Ferro en daarna verder dalend naar El Acebo. De regen viel echter onafgebroken. Geen buien, geen opklaringen… gewoon urenlange koude regen van begin tot einde.

De paden veranderden daardoor langzaam in kleine bergrivieren. Water stroomde tussen stenen en modder naar beneden alsof het zelf een weg zocht door de bergen. Sommige stukken waren nog amper begaanbaar. Andere leken meer op vijvers dan op wandelpaden.

Tot aan Cruz de Ferro volgden we het officiële pad. Maar daarna besloten we uit veiligheid de naastliggende weg te nemen. Niet uit gemak, maar omdat het eenvoudigweg te gevaarlijk werd. Gladheid, stromend water en modder maakten sommige stukken onverantwoord.

Toen het pad later opnieuw de weg kruiste, probeerden we het nog één keer. Maar ook daar stonden we opnieuw midden in water, modder en diepe plassen die nauwelijks te ontwijken waren. Dus keerden we definitief terug naar de weg en namen we de extra afstand erbij.

Soms vraagt de Camino geen heldhaftigheid, maar gewoon gezond verstand.

Ondertussen stegen we verder richting de 1.500 meter hoogte. Maar van uitzichten was vandaag geen sprake. De bergen zaten volledig verborgen in wolken, mist en regen.
De “vergezichten” van vandaag waren eigenlijk blikken ín de wolken.

Bij Cruz de Ferro hielden we toch even halt.
Ook wij hadden al sinds België een steentje mee in onze rugzak. Vandaag hebben we het daar achtergelaten.

Tijd om lang stil te staan was er nauwelijks. De regen en de koude joegen ons alweer verder. Maar toch bleef het een bijzonder moment.
Alsof je daar, hoog in de bergen, heel even letterlijk neerlegt wat onderweg te zwaar werd.

Onze vriend Luc — voor wie wij onderweg ook onze intenties meedragen — stuurde ons vandaag trouwens nog een bijzondere wetenswaardigheid door.
Volgens de overlevering wordt de heilige Odilo, abt van Cluny (†1048), beschouwd als de ontwerper van de bekendste pelgrimsweg naar Santiago. Zijn feestdag valt trouwens op 11 mei… precies gisteren dus.

Op zulke dagen voel je des te meer dat deze eeuwenoude weg al generaties lang mensen draagt — met hun zorgen, hun hoop, hun verdriet en hun dankbaarheid.

De afdaling richting El Acebo bleek ondertussen even lastig als het klimmen. Water liep over de wegen en de wind maakte alles nog kouder. Tegen dat we het dorp bereikten waren we letterlijk doorweekt.

Een van de eerste huizen van El Acebo bleek gelukkig onze bestemming: Hotel Rural La Casa del Peregrino.

Normaal mochten we pas om 16:00u binnen, maar omdat tientallen verkleumde pelgrims stonden te schuilen voor de deur, opende men gelukkig vroeger al de bar en het restaurant. Binnen was het overvol, natte kleren hingen overal en iedereen probeerde opnieuw wat warmte te vinden.

Zelf was ik zo verkleumd dat mijn vingers bijna niet meer wilden bewegen. Ik kon amper mijn koffie en thee naar tafel dragen en zelfs de Empanada de Verduras kreeg ik niet behoorlijk met mijn vork opgeschept.
Jeannine heeft mij uiteindelijk moeten “voeden” zoals een baby 😊
Op dat moment was het gewoon hilarisch… al konden we er misschien pas écht mee lachen toen we weer warm waren.

Gelukkig mochten we rond 12:30u al naar onze kamer.
De vriendelijke gastvrouw bracht zelfs onze rugzakken naar boven.

Daar begon het tweede werk van de dag:
alles uitwringen…
kousen, regenkledij, schoenzolen…
alles werd op, onder en rond de warme chauffage gelegd in de hoop morgen opnieuw enigszins droog te kunnen vertrekken.

En eerlijk?
Nu we hier droog en veilig zitten, kunnen we bijna lachen met hoe we erbij liepen: twee verzopen kiekens in de bergen 😊

Maar tegelijk denken we ook aan de vele pelgrims die vandaag nog verder moesten.
Respect. Echt respect.

Vandaag voelde de Camino ruw, koud en zwaar.
Maar tegelijk ook echt.
Misschien juist op zulke dagen besef je hoe weinig een mens eigenlijk nodig heeft:

een droge kamer,
Een warme Empanada de Verduras,
een beetje hulp,
iemand die voor je zorgt,
en samen kunnen zeggen:
“we zijn er geraakt.”

En dat…
dat maakt een mens zo dankbaar. 👣🌧️

Gegevens van de dag

• Traject: Foncebadón ~ El Acebo
• Afstand: 11,7 km maar we legden wel 12,95km af
• Stappen Tuur: 17.752
• Stappen Jeannine: 17.887
• Hoogste punt: ongeveer 1.515 m (Cruz de Ferro)
• Hoogte eindpunt: ongeveer 1.150 m
• Weer: onafgebroken regen, mist, koude en sterke vochtigheid
• Temperatuur: ongeveer 7°C op hoogte
• Sfeer: zwaar, koud, intens…
• Hoogtepunten van de dag: Cruz de Ferro, het achterlaten van onze steentjes, de wolkenlandschappen en de warme aankomst in El Acebo 👣

Dat was het weer voor vandaag… Morgen trekken we door naar Ponferrada!

Groetjes allemaal van op onze Camino,

Jeannine en Tuur, 👋