Overweging van de dag

“Vandaag lopen we niet verder, maar laten we de weg in ons dieper verdergaan.”

Na de natte en koude etappe van gisteren voelde deze eerste rustdag in Astorga als een welgekomen adempauze. Buiten bleef het regenachtig en fris, maar vandaag hoefden we geen kilometers te stappen. Geen rugzak op de schouders, geen vertrekuur, geen lange rechte wegen voor ons uit. Alleen even vertragen.

De ochtend verliep rustig. We trokken naar de kathedraal van Astorga waar we nog het laatste deel van de misviering konden meemaken. Het deed deugd om gewoon even neer te zitten in de stilte van die grote ruimte, tussen reizigers, pelgrims en inwoners van de stad. Geen haast vandaag… alleen aanwezig zijn.

Daarna lieten we onze credentials afstempelen aan de kathedraal en wandelden we nog wat door de stad. Tussen de regenbuien door deden we enkele kleine aankopen en genoten we vooral van het feit dat we vandaag gewoon mochten rondkijken zonder nog een einddoel te moeten bereiken.

’s Middags kwamen we opnieuw terecht in hetzelfde restaurant als gisteren. De porties bleken opnieuw typisch Spaans royaal te zijn 😄
We kozen voor een Caesarsalade met Patatas Bravas. Lekker, hartig en eigenlijk veel te veel… maar na weken Camino leert een mens toch vooral genieten van zulke eenvoudige momenten van rust en comfort.

Astorga zelf straalt iets bijzonders uit op een regenachtige dag. Oude gebouwen, natte straatstenen, pelgrims die schuilen onder portieken en overal die rustige Camino-sfeer die moeilijk uit te leggen is aan wie het nooit heeft meegemaakt.

Even stilstaan:

Tijdens deze rustdag dwaalden onze gedachten ook af naar een vraag die onderweg steeds vaker terugkomt:

Wat drijft mensen toch om deze eeuwenoude weg naar Compostela te gaan?

Eeuwenlang trekken mensen vanuit alle richtingen van Europa naar hetzelfde eindpunt. Maar vandaag komen pelgrims uit de hele wereld:
– Aziaten,
– Amerikanen,
– Australiërs,
– Nieuw-Zeelanders,
– Afrikanen…

Mensen met totaal verschillende talen, culturen, geloven en levensverhalen stappen uiteindelijk allemaal richting dat ene punt in Noordwest-Spanje.

En dan wordt de vraag bijna nog groter:

Waarom?

Waarom voelen zoveel mensen zich geroepen om duizenden kilometers te reizen om daarna vrijwillig:

• te stappen in regen en wind,
• met pijnlijke voeten,
• met een rugzak,
• zonder luxe,
• en vaak zelfs zonder precies te kunnen uitleggen waarom ze het doen?

Misschien omdat de Camino iets raakt dat universeel menselijk is.

Een verlangen dat blijkbaar overal bestaat:

• naar eenvoud,
• naar stilte,
• naar vertraging,
• naar betekenis,
• naar verbondenheid,
• naar loskomen van de drukte van de wereld.

In een tijd waarin alles sneller, voller en luidruchtiger wordt, kiezen mensen hier vrijwillig voor het tegenovergestelde:
traagheid,
eenvoud,
ontmoeting,
en het ritme van hun eigen stappen.

Misschien begint de Camino als een reis naar Santiago, maar verandert hij onderweg langzaam in een tocht naar binnen, naar ons diepste ik.

Want stap voor stap vallen onderweg veel dingen weg:
de drukte,
de overvloed,
de haast,
de schijn van belangrijkheid.

Wat overblijft zijn eenvoudige dingen:
een weg,
een rugzak,
vermoeide voeten,
regen,
zon,
een gesprek,
een groet, de intenties die men heeft meegekregen,
een gedeelde stilte.

En misschien schuilt net daarin de grote aantrekkingskracht van Compostela:
niet alleen het aankomen op een plaats,
maar het verlangen van mensen om onderweg opnieuw iets wezenlijks terug te vinden dat in het gewone leven vaak verloren raakt.

Vandaag draaide niet om afstand of prestaties.
Vandaag draaide om herstellen.
Even mijmeren en op adem komen.
En dankbaar beseffen hoe ver we samen al geraakt zijn.

---

Gegevens van de dag

• Type dag: Eerste rustdag
• Locatie: Astorga
• Weer: Koud, regenachtig en wisselvallig
• Sfeer: Rustig, herstellend, bezinnend en dankbaar
• Stappen: beperkt stadswandelen (6.820 stappen)
• Hoogtepunt van de dag: De kathedraal, de rust en even nergens meer naartoe moeten.

Tot zover deze eerste rustdag!

Morgen terug op weg 👣

Onze oprechte Groetjes vanop de Camino

Jeannine en Tuur, 👋