Overweging van de dag

“Soms toont de Camino zich niet in grote wonderen,
maar in kleine tekenen onderweg:
een helpende hand, een gedeelde zorg,
een woord van moed…
of een klein vogeltje dat met je mee op weg gaat.”

---

Vandaag verlieten we O Cebreiro richting Triacastela, een lange etappe van meer dan 21 kilometer door het heuvelachtige Galicië.

Maar de dag begon anders dan voorzien.

Na de zware beklimming van gisteren had Jeannine deze ochtend opnieuw veel last van haar linkerknie.
Gezien de lengte van het traject en vooral de vele steile afdalingen besloten we samen dat het verstandiger was dat zij vandaag met de taxi naar Triacastela zou reizen.

Ik vertrok daarom alleen, rond 8u ’s morgens, vanuit het mistige O Cebreiro.

De stilte van de bergen hing nog tussen de huizen, terwijl de wolken laag over de heuvels trokken.

---

Gisterenavond hadden we hier in O Cebreiro nog iets heel bijzonders meegemaakt.

We gingen opnieuw naar de pelgrimsmis in het kleine bergkerkje.
De kerk zat helemaal vol met pelgrims uit vele landen.

Tijdens de viering werd meermaals gesproken over de Camino, over Compostela, maar vooral over de bedoeling van de weg:
vrede brengen, elkaar helpen en openstaan voor de ander.

Na de mis werden alle pelgrims naar voren geroepen.
Iedereen kreeg een klein wit steentje met daarop een gele Camino-pijl geschilderd.

De bruine pater vroeg vervolgens welke talen aanwezig waren in de kerk.
Pelgrims mochten daarna in hun eigen taal een gebed voorlezen.

Ik mocht de Nederlandse tekst lezen.

Dat moment raakte mij diep.

Daarna kregen we allemaal de pelgrimszegen en de zending voor de verdere tocht.

---

Op het einde van de viering riep de pater meermaals luid:

“Ultreia et Suseia!”

En telkens wees hij daarbij richting Compostela.

Eerst verstonden we die woorden niet goed, maar later ontdekten we de betekenis:

“Verder en hoger.”
“Vooruit, pelgrim — dit is de weg.”

De hele kerk antwoordde uiteindelijk luid mee.

Dat kleine steentje met de gele pijl kreeg daardoor plots veel meer betekenis.

---

Wat ons vooral geraakt heeft, is hoe sterk de boodschap van die viering overeenkomt met wat wij onderweg steeds opnieuw ontdekken.

Niet alleen in grote woorden, maar in kleine daden.

Een blinde helpen oversteken langs een drukke steenweg.
Wandelwol aanreiken aan een pelgrim met pijnlijke blaren.
Jeannine die mij die moeilijke eerste dag in León ondersteunde.
Even vragen aan een uitgeputte pelgrim op een bankje of alles wel goed gaat.

Dat lijken misschien gewone dingen.

Maar hier op de Camino vallen ze extra op.

Alsof iedereen onderweg een beetje zorg draagt voor elkaar.

---

Ondertussen stapte ik deze ochtend alleen verder door de mistige bergen van Galicië.

Al snel werd de mist regen, en die regen bleef eigenlijk de hele tocht aanwezig.

Gelukkig hadden we gisteren droog weer tijdens de zware klim naar O Cebreiro, want vandaag zouden die omstandigheden daar veel moeilijker geweest zijn.

Het traject zelf was absoluut niet te onderschatten.

Steeds opnieuw ging het omhoog…
en daarna weer steil naar beneden.

Vooral de lange afdaling van Fillobal richting Triacastela vroeg veel concentratie.

De stenen lagen glad door de regen en sommige stukken waren behoorlijk zwaar voor de knieën.

---

Onderweg zag ik opnieuw de paarden langs de Camino.

Ook de dikke kastanjeboom van Ramil bleef even een bijzonder rustpunt onderweg.

En vreemd genoeg voelde ik mij vandaag opvallend sterk.

Ik heb onderweg alleen maar andere pelgrims ingehaald en ben zelf door niemand voorbijgestoken.

Misschien gaf die pelgrimszegen van gisterenavond toch wat extra kracht 😊

---

En toen gebeurde iets klein, maar wonderlijk mooi.

Een klein roodborstje begon een tijdje met mij mee te fladderen.

Het vloog telkens enkele meters verder langs het pad, wachtte mij op… en vloog dan opnieuw een stukje verder.

Alsof het mij begeleidde door de bossen van Galicië.

Ik heb het zelfs enkele keren kunnen fotograferen.

Misschien klinkt dat eenvoudig.

Maar op zo’n stille, regenachtige Camino-dag krijgt zoiets toch een bijzondere betekenis.

Alsof de natuur zelf even mee op weg gaat.

---

Ondertussen verliep het voor Jeannine minder eenvoudig.

De taxi waarop gerekend werd, kwam aanvankelijk niet opdagen.
Pas na aandringen van de vriendelijke uitbaatster van de taverne werd uiteindelijk via via toch een andere chauffeur geregeld.

Tijdens het wachten kwam Jeannine gelukkig nog haar vriendin Bea tegen in O Cebreiro.

Een innige omhelzing, wat bijpraatten en dan afscheid nemen (en vergaten de “selfie”…)

Ik heb Bea jammer genoeg gemist omdat ik toen al onderweg was.

---

Ik arriveerde uiteindelijk rond 13u30 in Triacastela.

Een half uurtje later kwam ook Jeannine aan.

Ondertussen was de administratie van onze kamer al in orde gebracht en konden we eindelijk wat opdrogen en uitrusten.

Vanmiddag gingen we nog iets eten in een lokaal restaurant en namen we meteen ook bocadillo’s mee voor vanavond en morgenvroeg.

Na zo’n natte dag smaakt eenvoud vaak het best.

---

Vandaag was anders dan anders.

Niet samen stappen voelde vreemd.

Maar tegelijk ontdekten we opnieuw dat de Camino soms ook betekent:
– luisteren naar je lichaam,
– zorg dragen voor elkaar,
– en beseffen dat samen onderweg zijn niet altijd wil zeggen dat je elke kilometer naast elkaar moet lopen.

Soms betekent het gewoon:
elkaar dragen waar nodig.

Gegevens van de dag

• Locatie: Triacastela (Galicië)

• Type dag: Lange berg- en regenetappe

• Afstand Tuur: 22,76 km

• Actieve wandeltijd: 5u41

• Gemiddeld tempo: 4,00 km/u

• Hoogtestijging: +566 m

• Stappen Tuur: 32.132

• Weer: mistig vertrek, later voortdurende regen

• Bijzonderheden van de dag:

• vertrek alleen vanuit O Cebreiro,
• Jeannine met taxi wegens knieproblemen,
• zware afdalingen richting Triacastela,
• paarden langs het pad,
• de kastanjeboom van Ramil,
• het kleine roodborstje dat een stuk mee op weg leek te gaan,
• opnieuw vele ontmoetingen onderweg,
• en de diepe indruk van de pelgrimsmis en zending van gisterenavond.

• Woorden die blijven nazinderen:
“Ultreia et Suseia”
→ Verder en hoger.
→ Vooruit, pelgrim… dit is de weg. 👣

En morgen?

Dan stappen we opnieuw verder.

Ultreia et Suseia. 😊👣 Tot morgen vrienden!

Jeannine en Tuur 👋👣

Overweging van de dag

Soms bereik je de top niet met kracht alleen,
maar met geduld, vertrouwen
en stap voor stap blijven doorgaan.”

Vandaag stond één van de meest symbolische etappes van onze Camino op het programma:
de klim vanuit Vega de Valcarce naar O Cebreiro, hoog in de bergen van Galicië.

We vertrokken deze ochtend al vroeg, rond 8u, terwijl het riviertje naast ons zacht kabbelde en de eerste bergkoeien met hun bellen de stilte vulden. Het was fris, rustig en bijna mystiek wandelen.

Gisterenavond hadden we in Vega de Valcarce nog genoten van een heerlijk diner in het enige restaurant dat open was: Restaurante Español.
We proefden er eerst Pimientos de Padrón — kleine groene pepertjes gebakken in olijfolie — eenvoudig maar bijzonder lekker.

Daarna koos Tuur voor een perfect gegrilde Lubina a la plancha (zeebaars), terwijl Jeannine genoot van een mals stukje Secreto de cerdo ibérico, een typisch Spaans Iberisch varkensvlees.

Voor het eten bezochten we nog even de kleine plaatselijke parochiekerk.
Eenvoudig, stil en mooi.
Later op de avond ben ik nog even teruggekeerd om er ook onze pelgrimsstempel te halen, want eerder had ik onze credentials niet bij.

Tijdens de voorbereiding van deze etappe hadden we oorspronkelijk een zwaardere route voorzien via de col van Pena do Couso.
Maar gisterenavond beslisten we om toch het officiële Camino-traject te volgen langs de hoofdweg.

Dat bleek achteraf een wijze beslissing.

De klim naar O Cebreiro was immers al zwaar genoeg.
Langzaam wonnen we hoogte, meter per meter, terwijl de bergen rondom ons steeds grootser werden.

Onderweg hoorden we voortdurend de bellen van bergkoeien die vrij rondliepen op de hellingen.
Dat geluid zal ons nog lang bijblijven.

We ontmoetten vandaag opnieuw pelgrims uit alle windstreken:
Koreanen,
Duitsers,
Amerikanen,
Colombianen,
Spanjaarden,
en zelfs een vriendelijke Canadese vrouw.

Dat internationale onderweg-zijn blijft één van de mooiste aspecten van de Camino.

Onderweg zagen we ook paarden die toeristen en/of pelgrims langs het bergpad naar boven brachten.
Maar wij wilden deze klim stap voor stap zelf beleven.

En eerlijk?
De beklimming was méér dan vermoeiend.

Maar ik ben vooral ongelooflijk fier op mijn Jeannientje 🥰.
Zij heeft vandaag werkelijk doorgezet en de volledige stijging overwonnen.
Dat was geen kleine prestatie. Integendeel!!!

Rond de middag bereikten we uiteindelijk O Cebreiro, op ongeveer 1370 meter hoogte.
Daarmee verlieten we officieel Castilla y León en stapten we Galicië binnen.

Dat voelde toch bijzonder.

O Cebreiro blijkt niet alleen een halte voor pelgrims te zijn, maar ook voor heel wat toeristenbussen.
Waarschijnlijk door de ligging hoog in de bergen, de typische stenen huisjes, de souvenirwinkeltjes en natuurlijk de iconische pelgrimskerk.

In de Taberna Grial warmden we eerst op met een traditionele Galicische soep: een stevige, eenvoudige soep die hier perfect past bij het bergleven en het frisse klimaat. Daarna aten we nog een bocadillo, waarvan we de helft spaarden voor deze avond.

Om 15u konden we uiteindelijk binnen in Casa Antón.

Na deze zware etappe voelde onze kamer als een echte beloning.
Natuursteen, houten balken, warme verlichting en een prachtige badkamer met stenen wastafel: alles ademt hier rust, warmte en Galicische traditie.

Eenvoudig luxueus,
zonder overdaad,
maar met veel sfeer.

Precies wat je na zo’n dag nodig hebt.

---

Gegevens van de dag

• Locatie: O Cebreiro (Galicië)

• Type dag: Berg-etappe

• Afstand: 12,2 km

• Actieve wandeltijd: 2u58

• Verstreken tijd: 4u15

• Gemiddelde snelheid: ongeveer 4 km/u

• Hoogtemeters stijgend: +620 m

• Stappen Tuur: 18.544

• Stappen Jeannine: 19.205

• Weer: fris bergweer met zon en wolken

• Hoogte O Cebreiro: ongeveer 1370 m

• Hoogtepunten van de dag:
– de binnenkomst in Galicië,
– de zware maar prachtige klim,
– de bellen van de bergkoeien,
– de ontmoetingen onderweg,
– de eenvoud van het bergkerkje,
– de Galicische soep in Taberna Grial
en vooral: het samen boven geraken 👣⛰️✨

Onze groetjes vanuit O Cebreiro en tot morgen!

Jeannine en Tuur 👋👣

Villafranca del Bierzo → Vega de Valcarce

(Zondag 17/05/2026)

Overweging van de dag

“Soms voelen we pas hoeveel kracht we kregen onderweg,
wanneer een nieuwe berg voor ons ligt.”

Vanmorgen liep de wekker al af om 06:30u.
Rustig maakten we ons klaar voor opnieuw een etappe richting de bergen.

Om 07:00u stonden onze rugzakken klaar in de receptie voor Jacotrans, waarna wij zelf nog even konden genieten van een eenvoudig ontbijt en de stilte van de vroege ochtend in Villafranca del Bierzo.

Gisterenavond waren we nog aanwezig in de Colegiata de Santa María de Cluny voor de eucharistieviering van 19:30u.
Op het einde van de viering werden alle pelgrims naar voren geroepen rond het altaar. Samen baden we een pelgrimsgebed en kregen we de zegen voor de verdere tocht.

Daarna ontvingen we onze “pelgrimsstempel” en een klein prentje met de boodschap:

“Enciende la luz del Camino”
“Ontsteek het licht van de Camino.”

Een eenvoudig gebaar,
maar eentje dat toch bleef nazinderen bij het vertrek vanmorgen.

Bij de groep pelgrims in de kerk waren ook een tiental jonge Amerikanen aanwezig, afkomstig uit Nebraska en South Carolina.
Opvallend hoe verschillend mensen hun geloof beleven, maar tegelijk allemaal dezelfde weg stappen richting Santiago.

Onderweg kwamen we hen vandaag nog verschillende keren tegen.
Ook ontmoetten we een pelgrim uit Israël.

Dat maakt de Camino telkens opnieuw bijzonder:
zoveel verschillende verhalen,
zoveel landen,
maar allemaal onderweg met dezelfde schelp op de rugzak.

Vandaag trokken we door verschillende kleine dorpjes richting Vega de Valcarce.
Opvallend hoeveel albergues nog gesloten bleken, terwijl de open herbergen goed gevuld waren met pelgrims.

Ook vonden we onderweg een open kerkje met een prachtig interieur!

Ondanks de voortdurende lichte stijging voelde deze etappe verrassend goed aan.
Het was alsof het lichaam vanzelf zijn ritme vond.

Rond 10:30u en halfweg hielden we effe half voor een sanitaire stop en een Aquarius.

Met een gemiddelde van ongeveer 5 km/u werd dit zelfs onze snelste etappe tot nu toe.
Geen wedstrijd natuurlijk,
maar gewoon een dag waarop het stappen vanzelf leek te gaan.

Rond de middag hielden we halt bij een plaatselijke bakker voor een eenvoudige maar heerlijke bocadillo met kaas, samen met een koffie voor Jeannine en thee voor mij.
En natuurlijk mocht ook een stukje Tarta de Santiago niet ontbreken:
een typisch Spaans gebak op basis van amandelen.

Bij aankomst in Vega de Valcarce waren we iets te vroeg voor het openen van de receptie.
Dus buiten even wachten in het zonnetje. Eens 14:00u kregen we een kleine maar lichtrijke kamer toegewezen, eenvoudig ingericht met twee ramen en een wastafel.
Douche en toilet bevinden zich op de gang.

En eigenlijk past dat perfect bij de Camino:
niet de luxe telt,
maar de rust,
de eenvoud
en het onderweg zijn.

Ook het afscheid van Juan en zijn mama in Villafranca deed iets met ons.
Van hen kregen we allebei een Camino-armbandje als aandenken.
Jeannine had hen eerder een klein gelukswormpje gegeven als dank voor hun warme ontvangst.

Sommige plaatsen voelen onderweg even als thuis.

Morgen wacht de echte klim richting O Cebreiro.
Vandaag was daarvoor een mooie overgang:
sparen van krachten,
rustig stijgen,
en vertrouwen opbouwen voor wat nog komt 👣⛰️

---

Gegevens van de dag

• Locatie: Vega de Valcarce
• Type dag: Wandeletappe
• Afstand: 17,28 km
• Staptijd: 3u24
• Gemiddelde snelheid: ongeveer 5 km/u
• Stappen Tuur: 23.037
• Stappen Jeannine: 23.735
• Weer: zacht wandelweer met afwisselend zon en wolken
• Hoogtepunten van de dag: de pelgrimszegen in de Colegiata, ontmoetingen onderweg, de rustige stijging richting de bergen en de aankomst in Vega de Valcarce 👣✨

Onze groetjes vanaf de Camino en tot morgen!

Jeannine en Tuur, 👋👣⛰️

Overweging van de dag

“Soms brengt een rustdag ons niet verder op de kaart,
maar wel dichter bij onszelf.”

Na honderd stapdagen voelden we vandaag geen drang om veel kilometers te maken.
Geen haast, geen rugzakken op de schouders, geen lange klim voor ons uit.
Alleen rustig aanwezig zijn in Villafranca del Bierzo.

En misschien hoort ook dat bij de Camino:
leren dat rusten geen tijdverlies is,
maar deel van de weg.

---

Vanmorgen begonnen we de dag met een eenvoudig maar smakelijk ontbijt:
een croissant met boter en confituur, scrambled eggs, een café con leche en een thee menta.

Daarna trokken we rustig het stadje in voor een kleine wandeling door de smalle straatjes van Villafranca del Bierzo. Zonder planning, zonder haast. Gewoon kijken, ontdekken en genieten van de sfeer.

Onderweg kwamen we langs de Casa Gil met zijn romantische tuin van Bierzo, daarna langs het Convento de San José en vervolgens richting de middeleeuwse brug over de Río Burbia.

De oude stenen brug, het stromende water en de groene heuvels rondom gaven opnieuw dat typische Camino-gevoel:
onderweg zijn tussen geschiedenis, natuur en stilte.

Daarna wandelden we opnieuw bergop richting de Colegiata de Santa María de Cluny. Deze keer stond de kerk open en konden we rustig binnen rondkijken en verschillende foto’s nemen.

Binnen heerste een bijzondere rust.
Geen drukte.
Geen lawaai.
Alleen stilte, kaarslicht en oude stenen die al eeuwen pelgrims zien voorbijtrekken.

---

Via enkele kleine winkeltjes wandelden we verder richting de Plaza Mayor en daarna opnieuw terug naar ons logement.

Vanmiddag genoten we opnieuw van een lekkere maaltijd hier in Villafranca del Bierzo.
(De foto’s spreken waarschijnlijk opnieuw voor zich 😊)

Daarna zochten we een rustig plaatsje in de tuin van onze hostal, met een koffie voor Jeannine en een thee voor mij, heerlijk in het zonnetje.

Daar schreven we ook ons blogverslag van vandaag.

En vandaag wilden we ook bewust even stilstaan bij iedereen die ons dagelijks volgt, meeleeft, reageert en mee op stap gaat via onze verslagen.

Want hoewel wij hier wandelen,
voelt het soms alsof velen van jullie een klein stukje mee onderweg zijn.

Dank daarvoor ❤️💐♥️

---

Morgen trekken we opnieuw verder richting de bergen.
Een etappe van ongeveer 16,5 km wacht ons richting Vega de Valcarce, als voorbereiding op de zware klim naar O Cebreiro.

De Camino zal morgen opnieuw een ander gezicht tonen.

Maar vandaag…
was een dag van rust,
stilte,
dankbaarheid
en even gewoon mogen genieten van waar we nu zijn. 👣☀️

---

Gegevens van de dag

• Locatie: Villafranca del Bierzo
• Type dag: Rustdag
• Wandeling: 3,05 km
• Stappen Tuur: 4.565
• Stappen Jeannine: 3.999
• Weer: zonnig met zachte temperaturen
• Sfeer: rustig en ontspannen
• Hoogtepunten van de dag: de Colegiata, de Río Burbia, de tuin van Casa Gil en genieten van een echte rustdag 👣☀️

Onze groetjes vanaf de Camino en tot morgen!

Jeannine en Tuur 👋👣

Overweging van de dag

“Honderd dagen onderweg en nog steeds geraakt door wie of wat we ontmoeten. We beseffen meer dan ooit dat de Camino niet alleen een bestemming is, maar vooral een manier van onderweg zijn.”

Vandaag bereikten we een bijzonder moment op onze Camino:
exact 100 stapdagen sinds ons vertrek vanuit Paal in België.
Niet in één enkele tocht, maar verspreid over elf verschillende stapperiodes, telkens opnieuw vertrekkend, thuiskomend, reflecterend en de draad weer opnemend.

Wanneer we daar even bij stilstaan, voelt dat toch bijzonder.

Honderd dagen stappen,
honderd dagen onderweg zijn,
honderd dagen van regen en zon,
van stilte en gesprekken,
van zoeken, danken, volhouden en genieten.

En nu resten er nog slechts elf stapdagen tot Santiago.

Vanmorgen verlieten we Cacabelos na opnieuw een sober maar degelijk ontbijt. Gisterenavond waren we hier trouwens nog naar de Mis geweest in de parochiekerk recht tegenover ons hostel. Hoewel we door het snelle Spaans lang niet alles konden volgen, herkenden we toch moeiteloos de vertrouwde structuur van de Eucharistie. Soms hoeft geloof onderweg niet volledig verstaan te worden om toch binnen te komen.

Opvallend vonden we ook dat O.L.H.-Hemelvaart hier nauwelijks zichtbaar aanwezig leek. Geen feestdag, geen speciale verwijzing tijdens de viering. Opnieuw zo’n verschil tussen landen en tradities dat je onderweg leert opmerken.

Vandaag wachtte ons een kortere etappe richting Villafranca del Bierzo.
De afstand bleef beperkt, maar het parcours was allesbehalve vlak. De Camino bleef op en neer golven met korte maar venijnige hellingen. Vooral de afdalingen deden onze kuitspieren stevig protesteren. Een goede massage zou onderhand geen overbodige luxe meer zijn 😄

Het weer werkte gelukkig goed mee. Regelmatig scheen de zon, afgewisseld met wat bewolking en hier en daar een enkele regendruppel. Alleen de koude wind bleef nadrukkelijk aanwezig.

Onderweg ontmoetten we opnieuw veel fietsers waarvan het traject grotendeels samenviel met dat van de wandelaars. Bergop zagen we ook hen serieus werken, maar eenmaal bergaf suisden ze ons vaak razendsnel voorbij, soms bijna te snel om nog “Buen Camino!” te kunnen roepen 😊

We hielpen vandaag ook een jonge Ierse pelgrim die al na enkele kilometers last kreeg van blaren. We gaven haar wat Wandelwol en legden uit hoe ze er het best gebruikt kon van maken. Liefst vóór de blaren erger worden. Hopelijk helpt het haar verder op weg.

De streek hier doet ons terugdenken aan de streek rond Reims en Epernay. Dezelfde heuvels begroeid met wijnranken.

Vlak voor Villafranca del Bierzo kregen we ook iets bijzonders te zien: een landbouwdrone die boven de wijngaarden vloog om de velden te besproeien. Het was een opvallend beeld:
eeuwenoude pelgrimspaden naast moderne technologie.
Ook dat is vandaag de Camino.

Onderweg zagen we opnieuw velden, wijngaarden en kleine dorpjes voorbijglijden. En hoe dichter we Villafranca naderden, hoe meer de bergen rondom opnieuw voelbaar werden.

Rond de middag bereikten we uiteindelijk Villafranca del Bierzo.

Na de voorbije zware dagen voelde deze kortere etappe bijna als een adempauze. Niet gemakkelijk, maar wel rustiger. Een dag waarop lichaam en hoofd even mochten volgen in een iets zachter ritme.

En misschien beseffen we vandaag meer dan ooit:
de Camino draait uiteindelijk niet alleen om Compostela bereiken,
maar om al die kleine dagen onderweg die samen één groot verhaal vormen. 👣☀️

---

Het uittreksel van vandaag uit ons Roadbook ‘26

Gegevens van de dag

• Traject: Cacabelos ~ Villafranca del Bierzo
• Afstand: 9,42 km
• Stappen Tuur: 13.401
• Stappen Jeannine: 13.811
• Weer: zonnig met afwisselend bewolking, koude wind en enkele druppels regen
• Sfeer: rustig, dankbaar en licht vermoeid
• Hoogtepunten van de dag: 100 stapdagen onderweg, de Ierse pelgrim helpen, de drone boven de wijngaarden en de aankomst in Villafranca del Bierzo 👣☀️

Morgen is het onze tweede rustdag. Dan kijken we hier eens rustig rond en brengen verslag uit!

Onze groetjes vanaf de Camino,

Jeannine en Tuur,👋👣

Overweging van de dag

“Hemelvaartsdag“

“Vandaag laten we de benen hun werk doen en geven we ons hoofd de tijd om te volgen.”

Deze morgen verlieten we Ponferrada onder een rustige, bewolkte hemel maar ook met zon.
Geen regen meer, geen mist, geen gevecht tegen modder of glibberige afdalingen. Alleen frisse lucht, een zachte temperatuur en opnieuw een dag Camino voor ons.

Voor we de stad achter ons lieten namen we nog even een laatste foto van de indrukwekkende Tempeliersburcht, die gisteren zo’n indruk op ons maakte. Daarna volgden we een tijdlang de Río Sil, terwijl Ponferrada langzaam achter ons verdween.

Al snel merkten we opnieuw hoe anders de lucht onderweg aanvoelt. Buiten de steden ruiken we gras, bomen, kruiden en vochtige aarde. Maar telkens we opnieuw in de buurt van verkeer of bebouwing komen, valt de geur van uitlaatgassen plots hard op. Vreemd hoe de Camino onze zintuigen stilaan scherper maakt.

De etappe van vandaag werd aangekondigd als relatief vlak… maar de Camino heeft blijkbaar zijn eigen betekenis van het woord “vlak”. Regelmatig kregen we toch nog korte, venijnige klimmetjes voorgeschoteld. Vooral de afdalingen deden onze kuitspieren serieus protesteren. Een goede massage zou welkom zijn 😄

Onderweg kwamen we langs verschillende kerken en kleine kapelletjes. De meeste waren gesloten, zoals zo vaak op de Camino. Toch stapten we even binnen in een mooie kleine kapel waar we ook een stempel kregen voor ons pelgrimspaspoort. Binnen viel onze blik onmiddellijk op een bijzondere schildering van het Laatste Avondmaal op het plafond. Zo’n onverwachte plekjes blijven onderweg bij.

We passeerden ook een brug waarvan één van de pijlers prachtig beschilderd was.

Verder zagen we een ooievaar hoog boven ons op zijn nest twee jongen voederen — een mooi tafereel midden in alle eenvoud van de dag.

Op een bepaald moment wandelden we ook even een klein plaatselijk kerkhof binnen. Stilte. Namen. Bloemen. Even vertragen tussen het stappen door.

Onderweg moesten we dringend een sanitaire stop houden. Langs het pad hing echter een duidelijk bord met de vraag het wandelpad niet als toilet te gebruiken “omdat daar mensen wonen” en dat er verderop een bar was. Alleen… die lag nog ongeveer drie kilometer verder 😄 Uiteindelijk vonden we inderdaad een lokale herberg waar we even mochten binnenlopen.

Tussen de velden, akkers en wijngaarden ontmoetten we ook een jonge Duitse vrouw die in tegenovergestelde richting stapte. Ze was in Porto vertrokken, wandelde eerst naar Santiago en keerde daarna te voet terug richting Duitsland. Ze dacht dat ze al ongeveer drie weken onderweg was.

Dat was pas moedig!

Onderweg bereikten we ook een bijzonder moment:
we gingen onder de grens van 200 km tot Santiago. 👣

Stap voor stap komt Compostela dichterbij.

Langs het pad kwamen we trouwens ook een gele roos tegen — toevallig de lievelingsbloem van ons allebei. Klein detail misschien… maar onderweg krijgen zulke dingen soms onverwacht betekenis.

Op een drukker stuk weg zagen we een oudere blinde man met zijn blindengeleidehond aan een zebrapad staan wachten om over te steken. Het verkeer reed stevig door. Tuur sprong instinctief de straat op om het verkeer tegen te houden en hielp de man veilig oversteken. Misschien was het zonder hem ook gelukt… maar soms doet een mens gewoon wat op dat moment juist aanvoelt.

Rond de middag bereikten we uiteindelijk Cacabelos.

We trokken rechtstreeks naar ons hostel, waar we vriendelijk ontvangen werden. Na de administratieve formaliteiten mochten we meteen naar onze kamer. Alles zag er netjes, verzorgd en rustig uit — ook de badkamer. Opnieuw zo’n plek waar een pelgrim dankbaar voor wordt.

We vroegen nog of we iets konden eten in het restaurant, maar dat bleef vandaag gesloten wegens gebrek aan gekwalificeerd personeel. Daarom trokken we verder naar het centrale marktgebouw van Cacabelos, waar we uiteindelijk genoten van een eenvoudige maar heerlijke maaltijd: warme hotdogs met hesp en kaas 🌭

Eenvoudig misschien…
maar na uren stappen smaakt zoiets onderweg verrassend goed.

Vandaag voelde anders dan de voorbije dagen.

Rustiger.
Lichter.
Menselijk eenvoudig.

En misschien zijn het juist die gewone dagen die onderweg het langst blijven hangen. 👣☀️

Gegevens van de dag

• Traject: Ponferrada ~ Cacabelos
• Afstand officiële etappe: 15,5 km
• Werkelijk afgelegde afstand: 16,410 km
• Stappen Tuur: 22.530
• Stappen Jeannine: 23.876
• Weer: bewolkt maar droog, later zonnige opklaringen, maar koude tegenwind
• Sfeer: rustig en ontspannen
• Hoogtepunten van de dag: de 200 km-kaap, de kapel met het Laatste Avondmaal, de ooievaar met jongen, de Duitse pelgrim, de wijngaarden onderweg en de rustige aankomst in Cacabelos 👣☀️

Tot zover weer voor vandaag.

Groetjes vanop onze Camino en tot morgen…

Jeannine en Tuur 👋👣

Overweging van de dag

“Vandaag dalen we af naar de wereld met beide voeten op de grond en ruimte in ons hoofd. – Na regen en mist waarderen we de zon des te meer.”

Deze morgen werden we wakker in het stille El Acebo.

Na de onophoudelijke regen van gisteren leek alles plots veranderd. De lucht bleef wel betrokken, maar… geen regen. Geen mist. Geen kletsnatte kleren meer. Alleen dat voelde al als een geschenk.

Na een sober maar degelijk ontbijt trokken we opnieuw op pad, richting Ponferrada.

Al snel merkten we hoe anders de bergen er vandaag bijlagen.
De paden die gisteren nog leken op kleine bergrivieren waren nu grotendeels droog. Hier en daar lagen nog plassen, maar de modder en het stromende water waren verdwenen alsof de bergen zich van hun ruwe kant hadden laten zien… en nu opnieuw vrede hadden gesloten met de pelgrims.

De afdaling richting Ponferrada was echter niet te onderschatten.
Sommige stukken waren steil en smal, met ondergrond van rotsen, losse keien en afgebrokkelde stenen. Regelmatig moesten we goed opletten waar we onze voeten zetten. Maar vandaag beseften we des te meer hoeveel geluk we hadden dat alles droog bleef. Met regen erbij was dit opnieuw een zware en gevaarlijke tocht geworden.

Onderweg trokken we door kleine bergdorpjes die er nog heel rustig bijlagen. Veel albergues waren zelfs nog gesloten toen wij passeerden.
Sommige van die dorpjes deden ons sterk denken aan Capestrano in Italië, waar onze Gunther en Kevin wonen. Dezelfde sfeer, dezelfde steile straatjes, dezelfde stenen huizen tegen de bergflanken gebouwd. Bijzonder hoe plaatsen onderweg soms onverwacht herinneringen oproepen aan mensen die je dierbaar zijn.

Vandaag kregen we eindelijk ook terug de vergezichten die gisteren volledig verborgen bleven in wolken en mist.
De bergen lagen open voor ons. Valleien, heuvels, dorpjes in de verte… het was alsof de Camino ons vandaag wilde belonen voor gisteren.

Onderweg passeerden we opnieuw verschillende mijlpalen: nog 223 km… later zelfs nog 219 km tot Santiago.
Het eindpunt komt stilaan dichterbij, stap voor stap.

Tegen de middag bereikten we Ponferrada.

En wat deed het deugd om daar uiteindelijk in de zon op een terrasje te zitten aan het Virgen de la Encinaplein — dezelfde naam trouwens als onze verblijfplaats hier. Na gisteren voelde dat bijna onwerkelijk aan.

Vandaag genoten we van een heerlijke plank met kazen en noten en een tapa van ei en champignons. Daarbij een Cervesa 0,0% (Tostada) en een Cola Zero.
Eenvoudig misschien… maar na dagen van stappen smaken zulke momenten intens.

Later wandelden we nog wat door Ponferrada zelf.

We bezochten ook even de kerk van Nuestra Señora de la Virgen de la Encina, waar we een kaarsje brandden en baden in stilte. Zulke momenten blijven onderweg belangrijk: even vertragen, danken, denken aan mensen thuis en aan intenties die al weken met ons meereizen.

Verder kwamen we ook langs de indrukwekkende burcht van Ponferrada: het Castillo de los Templarios.

Deze middeleeuwse vesting werd eeuwen geleden gebouwd door de Tempeliers om pelgrims op weg naar Santiago te beschermen. Wanneer je daar vandaag langs wandelt voel je nog altijd iets van die lange geschiedenis van pelgrims, ridders en reizigers die hier al eeuwen voorbijtrekken.

Onze vriendin Bea bevindt zich trouwens ergens hier in Ponferrada met een groepje stappers. Misschien kruisen onze wegen elkaar hier nog onverwacht of misschien ook niet. Ook dat hoort bij de Camino: mensen die elk hun eigen weg gaan, maar soms toch weer even samenkomen.

Vandaag voelde anders dan gisteren.

Lichter.
Ruimer.
Warmer.

En misschien beseffen we daardoor opnieuw hoe dicht vreugde en moeilijkheid soms naast elkaar liggen onderweg. 👣☀️

Gegevens van de dag

• Traject: El Acebo ~ Ponferrada
• Afstand officiële etappe: 14,7 km
• Werkelijk afgelegd: 16,05 km
• Stappen Tuur: 23.176
• Stappen Jeannine: 25.469
• Weer: betrokken maar droog, later opklaringen en zon
• Sfeer: opgelucht, dankbaar en genietend
• Hoogtepunten van de dag: de droge bergpaden, de vergezichten, de dorpjes onderweg, Ponferrada, de Virgen de la Encina en het Castillo de los Templarios 👣☀️

Tot zover weer voor vandaag. Morgen trekken we 15,5 km verder over een relatief vlak terrein.

Onze groetjes vanop de Camino,

Jeannine en Tuur, 👋👣

Overweging van de dag

“Bij Cruz de Ferro laten we achter wat ons te zwaar werd; van daaruit dalen we verder, lichter dan voorheen.”

Vanmorgen werden we wakker met regen op het dak.
Nog voor we vertrokken, wisten we eigenlijk al hoe laat het was: dit zou geen gemakkelijke Caminodag worden.

Rond 08:30u trokken we vanuit Foncebadón opnieuw de bergen in, richting Cruz de Ferro en daarna verder dalend naar El Acebo. De regen viel echter onafgebroken. Geen buien, geen opklaringen… gewoon urenlange koude regen van begin tot einde.

De paden veranderden daardoor langzaam in kleine bergrivieren. Water stroomde tussen stenen en modder naar beneden alsof het zelf een weg zocht door de bergen. Sommige stukken waren nog amper begaanbaar. Andere leken meer op vijvers dan op wandelpaden.

Tot aan Cruz de Ferro volgden we het officiële pad. Maar daarna besloten we uit veiligheid de naastliggende weg te nemen. Niet uit gemak, maar omdat het eenvoudigweg te gevaarlijk werd. Gladheid, stromend water en modder maakten sommige stukken onverantwoord.

Toen het pad later opnieuw de weg kruiste, probeerden we het nog één keer. Maar ook daar stonden we opnieuw midden in water, modder en diepe plassen die nauwelijks te ontwijken waren. Dus keerden we definitief terug naar de weg en namen we de extra afstand erbij.

Soms vraagt de Camino geen heldhaftigheid, maar gewoon gezond verstand.

Ondertussen stegen we verder richting de 1.500 meter hoogte. Maar van uitzichten was vandaag geen sprake. De bergen zaten volledig verborgen in wolken, mist en regen.
De “vergezichten” van vandaag waren eigenlijk blikken ín de wolken.

Bij Cruz de Ferro hielden we toch even halt.
Ook wij hadden al sinds België een steentje mee in onze rugzak. Vandaag hebben we het daar achtergelaten.

Tijd om lang stil te staan was er nauwelijks. De regen en de koude joegen ons alweer verder. Maar toch bleef het een bijzonder moment.
Alsof je daar, hoog in de bergen, heel even letterlijk neerlegt wat onderweg te zwaar werd.

Onze vriend Luc — voor wie wij onderweg ook onze intenties meedragen — stuurde ons vandaag trouwens nog een bijzondere wetenswaardigheid door.
Volgens de overlevering wordt de heilige Odilo, abt van Cluny (†1048), beschouwd als de ontwerper van de bekendste pelgrimsweg naar Santiago. Zijn feestdag valt trouwens op 11 mei… precies gisteren dus.

Op zulke dagen voel je des te meer dat deze eeuwenoude weg al generaties lang mensen draagt — met hun zorgen, hun hoop, hun verdriet en hun dankbaarheid.

De afdaling richting El Acebo bleek ondertussen even lastig als het klimmen. Water liep over de wegen en de wind maakte alles nog kouder. Tegen dat we het dorp bereikten waren we letterlijk doorweekt.

Een van de eerste huizen van El Acebo bleek gelukkig onze bestemming: Hotel Rural La Casa del Peregrino.

Normaal mochten we pas om 16:00u binnen, maar omdat tientallen verkleumde pelgrims stonden te schuilen voor de deur, opende men gelukkig vroeger al de bar en het restaurant. Binnen was het overvol, natte kleren hingen overal en iedereen probeerde opnieuw wat warmte te vinden.

Zelf was ik zo verkleumd dat mijn vingers bijna niet meer wilden bewegen. Ik kon amper mijn koffie en thee naar tafel dragen en zelfs de Empanada de Verduras kreeg ik niet behoorlijk met mijn vork opgeschept.
Jeannine heeft mij uiteindelijk moeten “voeden” zoals een baby 😊
Op dat moment was het gewoon hilarisch… al konden we er misschien pas écht mee lachen toen we weer warm waren.

Gelukkig mochten we rond 12:30u al naar onze kamer.
De vriendelijke gastvrouw bracht zelfs onze rugzakken naar boven.

Daar begon het tweede werk van de dag:
alles uitwringen…
kousen, regenkledij, schoenzolen…
alles werd op, onder en rond de warme chauffage gelegd in de hoop morgen opnieuw enigszins droog te kunnen vertrekken.

En eerlijk?
Nu we hier droog en veilig zitten, kunnen we bijna lachen met hoe we erbij liepen: twee verzopen kiekens in de bergen 😊

Maar tegelijk denken we ook aan de vele pelgrims die vandaag nog verder moesten.
Respect. Echt respect.

Vandaag voelde de Camino ruw, koud en zwaar.
Maar tegelijk ook echt.
Misschien juist op zulke dagen besef je hoe weinig een mens eigenlijk nodig heeft:

een droge kamer,
Een warme Empanada de Verduras,
een beetje hulp,
iemand die voor je zorgt,
en samen kunnen zeggen:
“we zijn er geraakt.”

En dat…
dat maakt een mens zo dankbaar. 👣🌧️

Gegevens van de dag

• Traject: Foncebadón ~ El Acebo
• Afstand: 11,7 km maar we legden wel 12,95km af
• Stappen Tuur: 17.752
• Stappen Jeannine: 17.887
• Hoogste punt: ongeveer 1.515 m (Cruz de Ferro)
• Hoogte eindpunt: ongeveer 1.150 m
• Weer: onafgebroken regen, mist, koude en sterke vochtigheid
• Temperatuur: ongeveer 7°C op hoogte
• Sfeer: zwaar, koud, intens…
• Hoogtepunten van de dag: Cruz de Ferro, het achterlaten van onze steentjes, de wolkenlandschappen en de warme aankomst in El Acebo 👣

Dat was het weer voor vandaag… Morgen trekken we door naar Ponferrada!

Groetjes allemaal van op onze Camino,

Jeannine en Tuur, 👋

Overweging van de dag

“Vandaag laten we comfort los en vertrouwen we op wat nodig is om verder te gaan.”

Vanmorgen namen we afscheid van Santa Catalina de Somoza en van Carlos, de sympathieke gastheer van B&B Via Avis, waar we gisteren hartelijk werden ontvangen. Om 09:02u trokken we opnieuw de Camino op, richting Foncebadón.

Al van bij het vertrek kregen we regen over ons heen. Zoals zo vaak op de Camino bleef het weer ook vandaag voortdurend veranderen. Regen wisselde af met droge momenten, grijze wolken maakten plaats voor stukjes blauwe hemel, waarna we even later opnieuw in de mist en de nattigheid terechtkwamen.

Hoe hoger we klommen, hoe meer we letterlijk de wolken binnenstapten.

De natuur veranderde vandaag opnieuw volledig. De open vlaktes van de voorbije dagen maakten plaats voor ruwer berggebied, kleine bosstroken en grillige paden. Door de vele regen veranderden sommige bergpadjes zelfs in kleine kolkende riviertjes. Modder, stenen en gladde stukken vroegen voortdurend aandacht en concentratie.

Maar tegelijk zat er ook veel schoonheid in deze etappe.

De koekoek vergezelde ons bijna de hele dag met zijn herkenbare roep, alsof hij van boom tot boom met ons meereisde richting de bergen. Onderweg zagen we opnieuw kleine kerkjes met ooievaarsnesten, indrukwekkende vergezichten vol wolkenpartijen, bloemen langs het pad, bomen bedekt met korstmos en zelfs koeien met enorme horens die rustig stonden te grazen in de mistige heuvels.

Bij een herdenkingsplek voor een overleden peregrino hielden we even halt. Zulke plaatsen brengen vanzelf stilte met zich mee. Ze herinneren eraan hoe bijzonder deze eeuwenoude weg eigenlijk is, en hoeveel verhalen hier al werden meegedragen.

Onderweg bereikten we ook de symbolische mijlpaal van 250 km tot Santiago. Het eindpunt komt stilaan dichterbij, al voelt het tegelijk alsof de Camino ons nog elke dag nieuwe lessen wil meegeven.

Niet alle ontmoetingen onderweg verlopen even stil of ingetogen 😊
Sommige peregrinos lijken de hele dag luidop hun levensverhaal te willen vertellen zonder één moment stilte te laten vallen. Misschien zullen we dat de komende dagen nog vaker meemaken. Maar ook dat hoort blijkbaar bij de Camino: vriendelijk glimlachen, even opzijgaan en opnieuw je eigen ritme zoeken.

De klim van vandaag liet zich voelen. Uiteindelijk stegen we tot ongeveer 1.435 meter hoogte, een stijging van meer dan 700 meter tegenover enkele dagen geleden. De temperatuur buiten zakte hier tot ongeveer 7 graden.

Rond 14:20u bereikten we moe maar dankbaar Foncebadón. Een geluk, want kort daarna trok het weer opnieuw dicht.

Na zo’n dag voelt warmte plots als luxe:
droge kleren,
een stoel,
even zitten,
een warm middagmaal.

Vandaag genoten we van een stevige maaltijd met spaghetti bolognese, gevolgd door spiegeleitjes met gebakken ham of een lauwe Crème de Verduras. Eenvoudig misschien, maar na uren stappen in regen, mist en koude smaakt zoiets als een feestmaal.

De vermoeidheid zit vandaag diep. Jeannine is ondertussen al even in slaap gevallen en eerlijk gezegd voel ik zelf ook dat mijn lichaam rust vraagt. Morgen wacht immers opnieuw een pittige etappe: nog wat verder stijgen richting Cruz de Ferro, maar daarna ook een stevige afdaling van honderden hoogtemeters. En wie ooit in de bergen stapte weet dat dalen soms even zwaar kan zijn als klimmen.

Maar voor vandaag overheerst vooral dankbaarheid.

Dankbaar dat we opnieuw veilig zijn aangekomen.
Dankbaar voor de kleine momenten onderweg.
En dankbaar dat we deze tocht samen mogen beleven, stap voor stap 👣

Gegevens van de dag

• Afstand: 16,8 km
• Vertrek: 09:02u en Aankomst: 14:20u
• Aantal stappen: 24.439 (T) & 25.034 (J)
• Hoogte bestemming: 1.435 m
• Weer: regen, mist, opklaringen en koude
• Temperatuur: ongeveer 7°C
• Sfeer: ruig, vermoeiend, intens maar mooi
• Hoogtepunten: de koekoek onderweg, de wolkenlandschappen, de herdenkingsplek en het gevoel echt de bergen bereikt te hebben…

Morgen verder richting Cruz de Ferro en de grens van 1.500m.👣

Onze groetjes vanaf de Camino en tot morgen,

Vul Jeannine en Tuur,👋

Overweging van de dag

“Na de rust zetten we weer aan, niet om te forceren, maar om opnieuw ons ritme te vinden”

Eerst en vooral: Aan alle moeders! Een gelukkige Moederdag !!! 💐

Na onze rustdag in Astorga trokken we vanmorgen opnieuw de Camino op. Hoewel de afstand vandaag beperkt bleef, vertrokken we toch al om 08:30u. De weersvoorspellingen voorspelden regen vanaf de late voormiddag, maar zoals wel vaker op de Camino trok het weer zich weinig aan van de planning. Reeds bij vertrek kregen we motregen over ons heen, afgewisseld met korte opklaringen.

Astorga zelf was deze ochtend opvallend levendig. In de stad waren de voorbereidingen bezig voor een sportevenement — wellicht een loopwedstrijd — waardoor er overal beweging en activiteit was. Na het ontbijt verlieten we daarom vrij snel de stad.

De eerste kilometers liepen nog langs gewone wegen, maar geleidelijk veranderde het landschap volledig. De uitgestrekte landbouwvlaktes van de voorbije dagen maakten plaats voor lage bosbouw, groenere heuvels en een veel ruwer decor. Ook het gevoel onderweg veranderde mee.

Onderweg viel ons vooral de heerlijke geur van jonge wilde tijm op die langs de paden groeide. Soms zijn het precies die kleine dingen die onverwacht veel rust brengen tijdens het stappen.

Vandaag merkten we voor het eerst opnieuw duidelijk dat we aan hoogte winnen. In Santa Catalina de Somoza bevinden we ons nu op ongeveer 980 meter hoogte. Morgen wacht alweer een zwaardere klim richting 1.420 meter.

Gelukkig bereikten we onze bestemming al rond 11:30u en mochten we meteen binnen in ons gastverblijf. Een geluk, want ondertussen valt de regen hier met bakken uit de lucht.

Hopelijk toont de Camino morgen een iets vriendelijker gezicht.

In onze B&B Via Avis werden we vriendelijk onthaald door de gastheer Carlos. Hij toonde ons onze kamer (in het teken van de Uil) en de rest van de fraaie infrastructuur…. Waarom hij onze kamer de Uilenkamer noemde: toen hij deze oude en vervallen boerderij kocht huisde er in deze stal een Uilenfamilie… vandaar!

Terwijl Jeannine wat moet opletten voor een beginnende verkoudheid en de vermoeidheid vandaag toch meer voelbaar was, besef ik zelf vooral hoe dankbaar ik momenteel ben.

Mijn eigen verkoudheid lijkt stilaan weg te ebben en ook de lage rugpijn die enkele dagen geleden opnieuw kwam opzetten, is opmerkelijk verdwenen. Misschien is daar een eenvoudige verklaring voor. Misschien ook niet.

Maar gisteren, tijdens de misviering en de communie in de kathedraal van Astorga, voelde ik voor het eerst opnieuw echte rust in lichaam en geest. Soms zijn er onderweg van die momenten die moeilijk uit te leggen zijn, maar waarvoor alleen dankbaarheid overblijft.

---

Gegevens van de dag

• Afstand: 9,18 km
• Stappen Tuur: 14.993
• Stappen Jeannine: 15.558
• Hoogte bestemming: 980 m
• Weer: motregen, opklaringen en later hevige regen
• Sfeer: rustig, natuurgevoel, overgang naar de bergen

En eerlijk?
Dat kortere traject vandaag was waarschijnlijk verstandig. Morgen richting Cruz de Ferro en hoger terrein kan het weer en de vermoeidheid sneller doorwegen. 👣

Zien we jullie hier morgen weer?

Onze groetjes vanop de Camino 👣

Jeannine en Tuur,