Overweging van de dag

“Hemelvaartsdag“

“Vandaag laten we de benen hun werk doen en geven we ons hoofd de tijd om te volgen.”

Deze morgen verlieten we Ponferrada onder een rustige, bewolkte hemel maar ook met zon.
Geen regen meer, geen mist, geen gevecht tegen modder of glibberige afdalingen. Alleen frisse lucht, een zachte temperatuur en opnieuw een dag Camino voor ons.

Voor we de stad achter ons lieten namen we nog even een laatste foto van de indrukwekkende Tempeliersburcht, die gisteren zo’n indruk op ons maakte. Daarna volgden we een tijdlang de Río Sil, terwijl Ponferrada langzaam achter ons verdween.

Al snel merkten we opnieuw hoe anders de lucht onderweg aanvoelt. Buiten de steden ruiken we gras, bomen, kruiden en vochtige aarde. Maar telkens we opnieuw in de buurt van verkeer of bebouwing komen, valt de geur van uitlaatgassen plots hard op. Vreemd hoe de Camino onze zintuigen stilaan scherper maakt.

De etappe van vandaag werd aangekondigd als relatief vlak… maar de Camino heeft blijkbaar zijn eigen betekenis van het woord “vlak”. Regelmatig kregen we toch nog korte, venijnige klimmetjes voorgeschoteld. Vooral de afdalingen deden onze kuitspieren serieus protesteren. Een goede massage zou welkom zijn 😄

Onderweg kwamen we langs verschillende kerken en kleine kapelletjes. De meeste waren gesloten, zoals zo vaak op de Camino. Toch stapten we even binnen in een mooie kleine kapel waar we ook een stempel kregen voor ons pelgrimspaspoort. Binnen viel onze blik onmiddellijk op een bijzondere schildering van het Laatste Avondmaal op het plafond. Zo’n onverwachte plekjes blijven onderweg bij.

We passeerden ook een brug waarvan één van de pijlers prachtig beschilderd was.

Verder zagen we een ooievaar hoog boven ons op zijn nest twee jongen voederen — een mooi tafereel midden in alle eenvoud van de dag.

Op een bepaald moment wandelden we ook even een klein plaatselijk kerkhof binnen. Stilte. Namen. Bloemen. Even vertragen tussen het stappen door.

Onderweg moesten we dringend een sanitaire stop houden. Langs het pad hing echter een duidelijk bord met de vraag het wandelpad niet als toilet te gebruiken “omdat daar mensen wonen” en dat er verderop een bar was. Alleen… die lag nog ongeveer drie kilometer verder 😄 Uiteindelijk vonden we inderdaad een lokale herberg waar we even mochten binnenlopen.

Tussen de velden, akkers en wijngaarden ontmoetten we ook een jonge Duitse vrouw die in tegenovergestelde richting stapte. Ze was in Porto vertrokken, wandelde eerst naar Santiago en keerde daarna te voet terug richting Duitsland. Ze dacht dat ze al ongeveer drie weken onderweg was.

Dat was pas moedig!

Onderweg bereikten we ook een bijzonder moment:
we gingen onder de grens van 200 km tot Santiago. 👣

Stap voor stap komt Compostela dichterbij.

Langs het pad kwamen we trouwens ook een gele roos tegen — toevallig de lievelingsbloem van ons allebei. Klein detail misschien… maar onderweg krijgen zulke dingen soms onverwacht betekenis.

Op een drukker stuk weg zagen we een oudere blinde man met zijn blindengeleidehond aan een zebrapad staan wachten om over te steken. Het verkeer reed stevig door. Tuur sprong instinctief de straat op om het verkeer tegen te houden en hielp de man veilig oversteken. Misschien was het zonder hem ook gelukt… maar soms doet een mens gewoon wat op dat moment juist aanvoelt.

Rond de middag bereikten we uiteindelijk Cacabelos.

We trokken rechtstreeks naar ons hostel, waar we vriendelijk ontvangen werden. Na de administratieve formaliteiten mochten we meteen naar onze kamer. Alles zag er netjes, verzorgd en rustig uit — ook de badkamer. Opnieuw zo’n plek waar een pelgrim dankbaar voor wordt.

We vroegen nog of we iets konden eten in het restaurant, maar dat bleef vandaag gesloten wegens gebrek aan gekwalificeerd personeel. Daarom trokken we verder naar het centrale marktgebouw van Cacabelos, waar we uiteindelijk genoten van een eenvoudige maar heerlijke maaltijd: warme hotdogs met hesp en kaas 🌭

Eenvoudig misschien…
maar na uren stappen smaakt zoiets onderweg verrassend goed.

Vandaag voelde anders dan de voorbije dagen.

Rustiger.
Lichter.
Menselijk eenvoudig.

En misschien zijn het juist die gewone dagen die onderweg het langst blijven hangen. 👣☀️

Gegevens van de dag

• Traject: Ponferrada ~ Cacabelos
• Afstand officiële etappe: 15,5 km
• Werkelijk afgelegde afstand: 16,410 km
• Stappen Tuur: 22.530
• Stappen Jeannine: 23.876
• Weer: bewolkt maar droog, later zonnige opklaringen, maar koude tegenwind
• Sfeer: rustig en ontspannen
• Hoogtepunten van de dag: de 200 km-kaap, de kapel met het Laatste Avondmaal, de ooievaar met jongen, de Duitse pelgrim, de wijngaarden onderweg en de rustige aankomst in Cacabelos 👣☀️

Tot zover weer voor vandaag.

Groetjes vanop onze Camino en tot morgen…

Jeannine en Tuur 👋👣