Overweging van de dag

“We laten de drukte verder achter ons en vinden ruimte in eenvoud en stilte.”

---

Na een rustige nacht worden we wakker met een beter gevoel dan gisterenavond.

De onrust van onze aankomst in León lijkt voorlopig achter ons te liggen.
Voorzichtig nemen we opnieuw de draad op, zonder overmoed, maar met vertrouwen.

Na een sober ontbijt maken we de rugzakken klaar en vertrekken we opnieuw op weg.

De eerste stappen buiten La Virgen del Camino voelen goed aan.

Het landschap is glooiend, open en rustiger dan gisteren.
De stad laten we stilaan achter ons.

Onderweg ontmoeten we opnieuw pelgrims uit alle hoeken van de wereld:
Australië, Nieuw-Zeeland, Oostenrijk, Denemarken, Frankrijk, Noorwegen, Ierland… en ja, ook uit België (West-Vlaanderen)!

Iedereen stapt zijn eigen tempo, maar toch voel je dat je deel uitmaakt van dezelfde weg.

Het weer zit ons vandaag bijzonder mee:
zonnig, afwisselend licht bewolkt, aangenaam om te stappen en onderweg nergens koud.

De Camino toont zich vandaag van zijn vriendelijke kant.

Gaandeweg verandert ook het landschap.
De drukte maakt plaats voor eenvoud en stilte.

De stilte van de Camino wordt onderweg soms abrupt doorbroken door het luidruchtige getater van sommige pelgrims.

Dat hoeft voor ons niet echt.

Wij genieten meer van de rust, van het stappen in stilte en van de eenvoud van het landschap rondom ons.

Wanneer het te druk of te rumoerig wordt, laten we anderen liever gewoon passeren en hervinden we opnieuw ons eigen ritme.

Wat ons vandaag ook opvalt, is hoeveel pelgrims er eigenlijk onderweg zijn.

En blijkbaar zal dat aantal de komende dagen alleen maar toenemen naarmate we dichter bij Santiago komen.

Ook dat hoort bij deze Camino van vandaag.

In de verte verschijnt plots een watertoren.

Jeannine kijkt vooruit en zegt overtuigd:

“Daar moeten we zijn.”

Ik twijfel daar eerst nog aan…
maar zoals zo vaak krijgt zij gelijk 😊

Wanneer we dichterbij komen zien we achter het dorp ook de bergketens liggen die ons later wellicht nog opwachten.
Hier en daar ligt zelfs nog sneeuw op de toppen.

Een stille herinnering dat de Camino nog vele verrassingen in petto heeft.

Bij de kerk van Villar de Mazarife merken we boven op de toren enkele grote ooievaarsnesten op — mét bewoners.
Ook dat hoort blijkbaar bij het leven onderweg.

Na ongeveer 14 kilometer bereiken we uiteindelijk onze verblijfplaats:
Albergue Tio Pepe.

We drinken eerst iets fris en eten met smaak een eenvoudige maaltijd.

Geen grote luxe,
maar precies wat een pelgrim nodig heeft.

En nu zitten we even op een bank tegen de zijmuur van de kerk — zowat de enige plaats in het dorp waar we verbinding hebben met de buitenwereld — om ons dagelijks verslag te kunnen versturen.

Ook dat is Camino.

Rustig,
eenvoudig,
stap voor stap.

👉 de tweede echte stapdag zit erop.

Tot morgen voor de volgende etappe!

Jeannine & Tuur 👣