Op weg naar Compostela

De zon scheen reeds over Burgos toen we vanmorgen om 8:00 uur opstonden, klaar voor een nieuwe dag met ontdekkingen in Burgos. Na een verkwikkend ontbijt in een lokale patisserie, waar we genoten van een croissantje met een “café con leche” en een verfrissende “gember-limoenthee”, begaven we ons langs de schilderachtige Paseo del Espolón

naar de indrukwekkende Arco de Santa María.

Deze imposante poort dateert uit de 14e eeuw en was vroeger de hoofdingang van de stad. Het is prachtig versierd met beelden en reliëfs die de geschiedenis van de stad vertellen.

Onze volgende halte was de majestueuze kathedraal van Burgos.

Deze gotische kathedraal is een UNESCO-werelderfgoed en een van de meest indrukwekkende kathedralen in Spanje. Het interieur is adembenemend met zijn prachtige glas-in-loodramen, beeldhouwwerken en kapellen.

We woonden er de ochtendmis van 9:00 uur bij en ontvingen er de zegen voor de pelgrims. Dit was toch weer een pakkend en ontroerend moment.

De prachtige gotische architectuur en de serene sfeer van de kathedraal maakten diepe indruk op ons, en we namen uitgebreid de tijd om het interieur te verkennen en te genieten van de prachtige kunstwerken.

Hierbij de link naar de audiogids over de kathedraal:

Tegen de middag begonnen onze magen te rommelen, en we besloten om een pauze te nemen en te genieten van een heerlijke Mexicaanse lunch in een gezellig restaurant in de buurt.

Verfrist en voldaan begaven we ons vervolgens naar het Museum van de Menselijke Evolutie, waar we werden ondergedompeld in de fascinerende wereld van archeologie en menselijke evolutie.

Terwijl we naar het museum wandelden, ontdekten we dat er buiten een foodtruckmarkt was opgezet, met gerechten uit alle hoeken van de wereld. Hoewel de geuren verleidelijk waren, konden we niets meer opnemen na onze stevige Mexicaanse maaltijd.

Met vermoeide voeten en benen keerden we terug naar onze hostel, waar we genoten van wat welverdiende rust en de dag van morgen voorbereidden. Terwijl de avond viel over Burgos, zetten we ons aan het schrijven van onze blog over deze betoverende stad, vol herinneringen aan een dag vol ontdekkingen en avonturen.

Ook nog enkele beeldhouwwerken laten we even zien:

We hebben op deze halve dag toch weer 8.783 stappen afgelegd, goed voor 6 km… kwestie van de spieren soepel te houden… 🫣

Tot morgen!

Overweging van de dag

Onderweg zijn is… langzaam maar zeker pelgrim worden en blij en dankbaar ‘op weg gaan, om te ontdekken wie je bent’

(Jan Hendrickx)

Deze ochtend weer alleen vertrokken. Jeannine bekommert zich om de beide rugzakken en neemt de taxi naar Burgos! (btw.: de achillespees is iets minder gezwollen dankzij de ijsbehandeling, maar verdraagt nog geen lang en moeilijke trajekt. Hopelijk brengt de rustdag wat soelaas)

Van bij de start (07:45) weer een stevige steenachtige klim naar de hoogvlakte Matagrande (1.081m). De schapen lagen nog knusjes bij mekaar.

Boven op het hoogste punt schitterde er een groot kruis met aan de voet een massa keien.. Verschillende waren beschreven met namen, wensen, verlangens en korte gedichten.

Ook stond er bij het panorama een kunstig bord met een volgende tekst:

Eens deze plaat voorbij opende zich het uitzicht tot Burgos.

Na de afdaling kruisten we nog wel enkele dorpjes met elk hun Albergues en Bar/Restaurants. En de muurschilderingen …

We naderen Burgos via het vliegveld en stappen dan via de mooie Avenida del Arfanzón richting onze Hostel Lar.

Hier troffen Jeannine en ik mekaar en om 14u mochten we onze kamer betreden. we kregen nogwel een stevig onweer met bliksem regen en hagelbuien te verwerken. Gelukkig waren we wel al op onze bestemming

Vermits we hier onze rustdag hebben vertel ik je morgen wel wat meer over Burgos…

En dan de cijfers van de dag:

Tuur: 32.186 stappen

Tot morgen wel weer…

Overweging van de dag

We vinden onze bestemming op de weg die we inslaan om haar te vermijden!

(David Richo)

Gisteren hadden we wat problemen met het integreren en verzenden van de foto’s. We zullen proberen dit nu recht te zetten:

Verschillende muurschilderingen versierden vele gebouwen. Wel meestal met een binding met de Camino de Compostela

Op de velden cultiveert men voornamelijk:

De bewegwijzering was weer perfect!

Ook even de toren van het Monesteria laten zien:

En tot slot onze Hostal La Alpargateria

Zo, dit alles als aanvulling op gisteren

———————————-

En dan nu ons verhaal van vandaag:

Zoals gisteren reeds meegedeeld heeft Jeannine de taxi genomen (met onze beide rugzakken) naar onze huidige overnachtingsplaats: Albergue El Peregrino in Atapuerca.

Het leek ons geen goed idee om haar met de rugzak de berg op te jagen. Zie maar op het hoogte schema. De extra dagen rust zullen de ontstoken en gezwollen achillespees zeker goed doen. Ik ging dan wel alleen op stap (met een kleine rugzak met wat kaas, saucisse en water).

We wisten wat we voorgeschoteld gingen krijgen… een klim van een 4 tal kilometers met stijgingspercentages van 10% en meer… in het totaal 291 hoogtemeters.

Op het hoogste punt stond een monument voor de in 1936 in de burgeroorlog doodgeschoten Republikeinen. De inscriptie luidt: “Niet hun dood was zinloos, maar wel hun fusillering…” Ik nam hier even een selfie.

In het bos krioelde het van de bloemen… hier een greepje eruit:

Onderweg hebben we wel een aantal korte gesprekken gevoerd met andere pelgrims.

Zo was er Bronwien, een oudere dame uit Canada, Nova Scotia! Toevallig zijn wij daar een aantal jaren geleden ook geweest!

Michael uit Zweden, een 65 jarige man die voor 14 verlof had genomen om een deel van de tocht te stappen. Van St-Jean-Pied-de-Port tot León. Zijn vrouw had net 2 nieuwe knieën gekregen en haar werd afgeraden mee te gaan.

Twee andere Canadezen waren met een tandemfiets (zonder motortje) op weg van Bordeaux naar Lissabon.

Een Duitse jongen met rode verbrande kuiten had last van zijn knieën… Hij zag er wat mistroostig uit en moest nog een dorpje verder dan ik… pfff

Het hele parcours liep vandaag grotendeels door de bossen, enkel de laatste kilometers waren onder de vlakke brandende zon langs en op de baan.

We zijn toegekomen in Atapuerca, in de Albergue El Peregrino. Mooi, verzorgd, verschillende huisjes op een groen terrein. Onze kamer met badkamer is ook zeer proper. (De foto’s vind je vooraan in het verslag!)

Ons middagmaal hebben we genomen in een restaurantje hier vlak tegenover. Het was een Menu del Dia… erg lekker

Zo, daarna nog een zonnige namiddag en tijd voor onze cijfers van de dag:

Tuur: 25.885 stappen

Tot morgen!

Overweging van de dag

Als je een groene twijg in je hart bewaart, zal er op een dag een zangvogel je opzoeken!

(Uit een 17de eeuws Japans gedicht)

Vandaag weinig foto’s… Een technisch probleem bij het uploaden… hopelijk morgen verholpen

Deze ochtend vertrokken we om 08:15u vanuit Quintanilla del Monte, niet zonder afscheid te nemen van “Mamie”. Ana was haar kinderen naar de school gaan brengen

Ana had ons gisteren een kortere weg getoond om terug op de Camino te komen. Dat scheelde wel 6 km. Daardoor bedroeg de afstand slechts 19 km in plaats van de voorziene 25 km. Dank je Ana !

Terug op de Camino hadden we veer tijd om een en ander te overdenken en wat te mijmeren:

Er was heel wat minder volk onderweg. De snelle stappers waren gisteren al verder gestapt dan wij. Wij liepen dus terug dikwijls alleen.

We liepen meestal door de weidse velden. De voornaamste gewassen zijn hier “Koolzaad”, “Doperwten” en “Tarwe”

Verder passeerden we ook verschillende dorpen met telkens hun Albuerges en Bar/Restaurant. Natuurlijk hebben we er enkele uitgeprobeerd. Het grootste dorp of zelfs stad was Belorado. Wat ons hier het meest aansprak waren de vele leuke muurschilderingen, allen wel in verband met de Camino.

We dachten ook wat kaas en saucisse te kopen in een Artizanaal zaak. Toen we de winkel betraden werden we onvriendelijk en nors terug naar buiten gestuurd! “Geen rugzakken toegelaten!”. Wij terug buiten, en zijn dan maar doorgegaan, maar niet zonder eerst vriendelijk een “Buon Dia” naar binnen te roepen…

Ook hadden we weer enkele aangename ontmoetingen. Een Italiaan vertelde ons oa dat zijn vriend in Leuven studeerde dankzij het Erasmusproject… Een Engelman vertrouwde ons toe dat zijn “Hero” een Belg was: Eddy Merckx, de kannibaal! En dat de nederlandstalige Belgen zeer goed Engels spreken. Een pluim op onze hoed?

Op onze weg kwamen we ook langs het voormalige Monasterio de San Felices ( of wat er nog van overblijft: een ruïne van een geblokte toren…

We worden ook alweer met onze neus op de feiten gedrukt. Een onderneming als de deze is eigenlijk voor fitte mensen… wij denken daar bij te horen, maar toch steken de lichamelijke ongemakken al de kop op: pijnlijke knieën en spieren… en bij Jeannine daarboven op nog een moeilijke ademhaling en een ontsteking van de achillespees van de rechter voet. Gezien de moeilijkheidsgraad morgen (een bergkam over van 1.162m en 18 km) achten wij het raadzaam die achillespees rust te gunnen en een taxi Jeannine naar de volgende overnachtingsplaats te laten brengen.

We naderen Villafranca Montes de Oca. Ons eindpunt voor vandaag. De gastvrouw was heel vriendelijk en bekommerde zich onmiddellijk over Jeannine haar voet.

Hier onze cijfers voor deze dag:

30.600 stappen voor Jeannine ~ 28.500 stappen voor Tuur. 291 hoogtemeters. Afstand 19km

Overweging van de dag

De paradox van de reis is: je vindt iets pas als je er niet meer naar zoekt!

Hallo iedereen, hier zijn we weer, aan het eind van onze stapdag 76, de eerste van Deel 10.

We begonnen deze ochtend om 7:30u met een pover ontbijtje in een bar in de buurt van onze Hostel. Het was er druk en gelukkig waren we er tijdig… zo hadden we snel onze croissant, Café con leche en té de menta.

Om 8:30u waren we dan de deur uit… woaw, wat was dat? Zoveel volk op de baan… wat een verschil met vorig jaar en zeker met de trajecten in België en door Frankrijk… Even buiten Santo Domingo de la Calzada bereikten we het Cruz de los Valientes!

Een gps en/of kaart heb je nauwelijks nodig… de wegen zijn zeer goed afgepeild (met de oude en nieuwe bewegwijzeringen), maar ook door het aantal pelgrims… je moet maar volgen (hihihi), maar dat is niets voor mij, elk kruispunt of splitsing wordt gecontroleerd met kaart, kompas en/of Gps.

Een ander groot verschil met de vorige delen… in Frankrijk zagen we amper een huis (dus steeds velden of bossen), hier in Spanje gaat de Camino door alle dorpjes. Er is dus wel geregeld een café en/of een restaurantje… we moeten dus zelden onze lunchpakketten meenemen!

Het is hier ook volop landbouw… de akkers staan volledig groen… er is dan ook voldoende regen gevallen in dit deel van Spanje.

Op de grens tussen de regio Rioja en Castilla y León hielden we even halt. Wat kledij wisselen, voeten even luchten. We maakten er kennis met Alexandro. Een Italiaan van rond de 35j. Ik mocht geen foto van hem maken, maar hij vertelde wel zijn levensverhaal … Hij hechtte veel belang aan “de familie” maar was niet akkoord dat zijn moeder en broer geïntegreerd waren in de mafiafamilie… dat deed hem pijn. Hij loopt deze tocht om hulp te vragen zodat zijn Mamma en broer uit de greep van die Mafia zouden kunnen geraken en ook voor hem zelf, dat hij nooit tot die familie zou (moeten) toetreden… Zware kost…

Uiteindelijk zijn we op onze bestemming geraakt, een kilometer van de Camino af… Morgen kunnen we van hieruit wel verder en moeten we niet eerst die kilometer terug lopen… een hele geruststelling

Het is hier een leuke gezellige B&B La Aldea Encantada. Ana is de gastvrouw en haar madre (mama) zorgt seffens voor het avondeten. ondertussen zitten we hier knusjes bij de openhaard en schrijven onze blog…

We logeren op een kamer met 2 enkelbedden en een badkamer. We hebben reeds een heerlijk verfrissende douche genomen en onze toch wel pijnlijke spieren en voeten gemasseerd en verwend.

Na het avondmaal zullen we weer snel ons bed in kruipen want de dag van morgen beloofd van hetzelfde kaliber te zijn als vandaag…

Nog wat bloemenpracht om af te sluiten

En hier onze dagelijkse cijfers…

28.537 stappen voor Jeannine ~ 27.038 stappen voor Tuur

Tot morgen… 👍😀

Zo, we zijn reeds een halve dag onderweg. Vertrokken in Paal om 13:00u. Het vliegtuig genomen in Charleroi richting Vitoria-Gasteiz..

Daar stond de shuttlecar ons op te wachten om ons naar onze Hostel in “Santo Domingo de la Calzada” te brengen.

In het verslag van Stapdag 75 van vorig jaar (Deel 9) sprak ik over het “kiekenkot” in de Kathedraal. Dit is een unicum in de wereld. Het verhaal gaat als volgt: Een jongen was met zijn ouders op bedevaart naar Santiago de Compostella. Ze stopten in Santo Domingo de la Calzada, waar de herbergierster verliefd werd op de jongen en hem probeerde te verleiden. Toen hij haar afwees, beschuldigde ze hem valselijk van diefstal, waarvoor hij werd opgehangen. Nadat zijn ouders terugkwamen van hun pelgrimstocht, smeekten ze om zijn lichaam van het schavot af te mogen halen. Maar de jongen was al dood. Daarop smeekten ze om genade bij Santo Domingo de la Calzada, die tot hun verbazing antwoordde: “Jullie zoon leeft, net zoals deze gebraden kip op jullie bord.” En inderdaad, de jongen stond op uit de dood. Sindsdien worden er in de kathedraal altijd kippen gehouden als herinnering aan dit wonder.

We hebben onze intrek genomen in een kleine hostel met eenvoudige maar nette kamer en badkamer.

Na ons te hebben geïnstalleerd zijn we nog even het stadje ingetrokken en langs de Parador gewandeld (waar we vorig jaar de laatste nacht hebben geslapen). Na een drankje terug naar de kamer want morgen vroeg op voor onze eerste stapdag van dit 10de deel (de 76ste vanuit Paal/Beringen)

Tot morgen…

(Woe 01/05/2024)

Hey iedereen,

Het is 1 mei 2024, 01:00u… het is een klank- en lichtspel hier boven Paal/Beringen… en in Pals (Catalonië) hebben de weergoden de hemelsluizen open gezet – eindelijk zou ik zeggen…

Maar Jeannine en ik maken ons klaar voor ons volgend traject op onze tocht naar Compostela: Deel 10 ! Het brengt ons van Santo Domingo de la Calzada tot in Léon. Dat is ons doel . 250 km in 16 stapdagen.

En dan volgend jaar het 11de en laatste deel, de resterende 300 km…

Maar eerst nog dus Deel 10. We vertrekken op 7 mei met het vliegtuig van uit Charleroi naar Vitoria-Gasteiz(ES) en daarna met de wagen naar Santo Domingo de la Calzada. Op 8 mei is dan onze stapdag 76, de eerste van dit deel…

Wij hopen dat jullie ons weer massaal zullen volgen en ons steunen in onze onderneming. Zoals de vorige jaren brengen ook nu weer ons dagelijks verslag! Tot dan…

Overweging van de dag

Waar een wil is, is vaak een weg

Deze ochtend vrij vroeg opgestaan om de vorige dag nog te verslaan… dat was er niet meer van gekomen. We hadden een flesje gekraakt met onze nieuwe vriend(in)en en onze geesten waren niet klaar meer…

Vandaag onze laatste stapdag. Deze zou ik volledig lopen…willen of niet, pijn of niet…

Even buiten Azofra kwamen we aan het stenen Cruz de los Peligrinos (uit de 16e eeuw) dat ook als Picota (Schandpaal) werd gebruikt. Dit kruis was en is nog steeds een wegwijzer voor de pelgrims onderweg.

Vanaf daar volgde een lange klim richting de golfbaan van Cirueña.

Op de klim ontmoetten we 2 Oekraïners die absoluut met ons Belgen, op de foto wilden.

Na de Golf daalden we verder af richting Santo Domingo de la Calzada..,

Hier liepen we binnen in de Kathedraal om de verschillende kunstwerken te bezichtigen, o.a. een kippenhok… het is de enige kerk ter wereld waar zich kippen in de kerk bevinden. De uitleg is te lang om hier heel het verhaal uit de doeken te doen

En na de Kathedraal naar de Parador voor onze kamer

Mitchel is nog verder de stad ingetrokken terwijl ik nog een laatste onderhoud had met Petra…

Als afsluiter hadden we nog een smakelijk dinner in het restaurant van de parador!

En hiermee is Deel 9 van onze Camino naar Compostela weer afgelopen. Dank aan mijn medestappers Jan en Mitchel, alle volgers en lezers en al diegenen die geregeld hun steun en of reactie gaven… en natuurlijk aan onze lieve vrouwtjes die ons vanuit het thuisfront verzorgden.

We maken ons alvast op voor het volgende deel …

In het totaal hebben we een 220 km afgelegd… dus nog 560 km te doen…

Groeten iedereen van ons allemaal..,

Overweging van de dag

Overschat nooit je mogelijkheden

Wat mooi begon zal eindigen in een triest verhaal. De beide schoenen aan getrokken en met goede moed vertrokken vanuit het mooie hotel in Ventosa.

Lang kon ik niet meer lopen in mijn gewone stapschoenen. Heb ze dan maar geruild voor mijn stapsandalen. Dat liep iets beter.

Onmiddellijk loopt de weg weer op richting de Alto de San Anton. Daar zat een minzame man liedjes te zingen en te spelen op zijn guitar

Onderweg hielpen we nog een Taiwanees meisje met wat wandelwol voor aan haar voet. Haar naam was Linda. Ze was gehuwd met een Belg en woonde in Melle bij Gent.

Langsheen een grindfabriek, de grondwerken voor nieuwe wegen, trokken we langs de sporthal Nájera binnen. We waren halfweg.

Hier zouden we halt houden. De pijn was weer zoals de dag voordien. Effe rusten in een klein restaurantje/bar. Wat gedronken en de Menu del Dia aangesproken. Daar heeft Mitchel ook weer vervoer voor mij geregeld voor die laatste 6 km…

Mitchel heeft dan de tocht zelf verder gezet. Ik kan dat alleen maar met enkele foto’s weergeven…

We zagen mekaar terug in ons hotel in Azofra.

Bij het avondeten ontmoeten we Petra en Ruth weer. We zijn wat blijven hangen bij een fles wijn en daarmee komt dit verslag wat later…

Mitchel en Tuur

Overweging van de dag

Luister naar je lichaam! Het zegt wel wat kan of niet…

Vanuit ons hotel was het wel een kilometer of 4 voor wij Logroño konden verlaten langs een geplaveid wandelpad door het Parque San Miguel.

Reeds van bij de start voelde ik dat er iets scheelde aan mijn rechter voet en wreef… Dus toch eens schoen uit en checken…

maar toch door ermee… Zou wel goed komen.

Na een tijdje kwamen we bij het stuwmeer Pantani de la Grajera. De stad ligt nu definitief achter ons. Het wandelpad leidt ons langs de beboste oevers van het meer en opwaarts richting Navarrete. Daar zagen we ook weer een kiosk met een grijze oude man die wat spullen aan de man bracht…

We liepen dus opwaarts naar Navarrete evenwijdig aan de autostrade. Daar waren heel wat kruisjes gevlochten tussen de afsluiting van de autostrade.

Daar ook zagen we de eerste gieren vliegen en de reuze stier verschijnen…

Mijn pijn verergerde en noodde me vaak te stoppen en eens te zitten… zo zakte ik ook nog met al mijn gewicht door een plasstiek wegafspanninsblok. Die spatte en splinterde in duizend stukken en ik lag op de grond… Gelukkig bestaat daarvan geen foto! Maar dat hielp mij zeker niet vooruit.

Bij de ingang van Navarrete kwamen we voorbij de ruïnes van wat eens het pelgrimshospitaal San Juan de Acre was geweest (gesticht in 1185)

Achter die ruïnes ligt de wijn bodega van Don Jacobo…

De binnenstad van Navarrete is goed bewaard gebleven. De trekpleister is de Iglesia de la Asuncion (16e eeuw) met zijn overweldigend barok altaar. We brandden er ook enkele kaarsjes voor verschillende intenties.

Naast de kerk bestelden we een heerlijke Sopa del Dia… dat smaakte zeg…

Dan weer verder, nu naar Ventosa… maar dat liep wel enigszins anders dan voorzien…

Ter hoogte van het kerkhof kon ik geen kant meer uit… nog 6 km, maar dat ging niet meer. Een oplossing moest gezocht… een bus (maar die rijdt daar niet), een taxi (maar die moest van Logroño komen),… dan maar gevraagd aan tuinmanen die juist aankwamen wat de beste oplossing zou zijn… ? Geen probleem zeiden ze… wij brengen je wel… woaw, wat een fantastische regeling… ik was er zo! Mitchel liep de weg verder, oa met een zuid-Koreaanse vrouw. Hij heeft ook verder foto’s gemaakt…

Daar waren we dan weer samen aan het Hotel Rural Las Agueda

We hebben er ook lekker gegeten en weer nieuwe mensen leren kennen, Greg en Cathy. Zij leggen afstanden af van 32 à 35 km…. Dat is teveel voor ons…

What about tomorrow? Ik stuur mijn rugzak sowieso vooruit met de daartoe bestemde dienst (6€) en tracht toch te voet ons volgend hotel te bereiken… (16 km)… we zuu ik en wel…

Zo slaapwel allemaal, want het is inmiddels alweer bijna middernacht en hopelijk morgen goed en wel op…

Mitchel en Tuur,