Overweging van de dag

“Vandaag brengen onze stappen ons naar een plek om te pauzeren; ook dat hoort bij De Weg!”

De dag begon sober en stil in Hospital de Órbigo. Na een goede nachtrust en een eenvoudig ontbijt bij gastvrouw Marina maakten we ons klaar voor vertrek.

Buiten hing een grijze hemel over de Camino en we waren de historische brug nog niet over of het werd duidelijk dat regen vandaag onze tochtgenoot zou worden.

Zoals gisteren werd de rugzak van Jeannine opnieuw via Jacotrans doorgestuurd naar Astorga, wat onderweg toch wat extra comfort gaf. Binnen enkele minuten na vertrek zaten we al in onze poncho’s. De wegen lagen nat, de lucht zwaar en de horizon leek soms helemaal te verdwijnen achter regen en mist.

Toch had deze etappe iets bijzonders.

De lange rechte wegen richting Astorga gaven een bijna eindeloos perspectief. Pelgrims verschenen als kleine silhouetten in de verte, ieder met zijn eigen ritme, zijn eigen strijd en gedachten. De regen maakte alles stiller. Minder gesprekken. Meer stappen. Meer nadenken.

Onderweg passeerden we verschillende monumenten en pelgrimsbeelden die als stille wachters langs de Camino stonden.

Het grote kruis boven Astorga gaf voor het eerst het gevoel dat de stad echt dichtbij kwam.

Even later verscheen ook de kathedraal aan de horizon — nog ver weg, maar duidelijk zichtbaar tussen regen en wolken. Dat moment gaf nieuwe moed.

De laatste kilometers voelden zwaarder aan. Nat, vermoeid en met stijgende wegen richting de stad trokken we verder.

Maar tegelijk groeide ook het besef: opnieuw een etappe afgewerkt. Op eigen tempo. Samen.

En dan plots:
het bord “Camino de Santiago – Astorga”.

Zo’n eenvoudig bord, maar toch een moment van echte opluchting. De selfie daar zegt waarschijnlijk meer dan woorden kunnen uitleggen: vermoeidheid, regen, doorzetting… maar ook tevredenheid.

Astorga verwelkomde ons met natte straten, pelgrimsbeelden, oude gebouwen en uiteindelijk ook met iets waar elke pelgrim na zo’n dag van droomt: warmte en rust.

Ons verblijf bleek een echte meevaller. Een modern, licht en comfortabel appartement waar we eindelijk konden opdrogen en even gewoon stil worden. Na een warme douche voelde alles meteen anders.

Ons middagmaal namen we omstreeks 15:15u in het enige opengebleven restaurant… alle anderen sluiten hier onverbiddelijk om 15:00u en openen pas terug om 19:30u. We kozen voor een stevige maaltijd. Eenvoudig misschien, maar na een regenachtige Camino-dag smaakt zoiets als een feestmaal. Een halve gegrilde kip met frieten voor Jeannine, een mooie steak voor mij… en vooral het gevoel dat we weer energie hadden opgebouwd voor wat nog komt.

Bijzonder mooi was ook de grote muurschildering in de stad: een oudere man met wijn en hammen — alsof Castilië en León zelf ons welkom heetten.

Deze etappe was geen spectaculaire bergtocht.
Geen zonovergoten ansichtkaartendag.
Maar misschien net daarom een echte Camino-dag.

Een dag van regen, stappen, volhouden en aankomen.
En uiteindelijk ook: dankbaar mogen rusten in Astorga.

Het uittreksel Stapdag 94 uit ons Roadbook 2026

Cijfers van de dag

• Stappen Tuur: 25.458
• Stappen Jeannine: 26.540
• Afstand: 16,2 km
• Traject: Hospital de Órbigo → Astorga
• Weer: koud en veel neerslag in alle intensiteiten

Deze vierde stapdag van dit deel is weer ten einde.

Morgen dus rustdag hier in Astorga! Maar een verslag daarover krijgt je toch!

Onze groetjes vanop de Camino 👋👣

Jeannine en Tuur,